In 1986 werd het vermiste jasje van Azaria Chamberlain gevonden in de buurt van een dingohol. Vijfënhalf jaar lang was het kleine kledingstuk onderdeel geweest van de leegte in het hart van de zaak: een baby verdwenen uit een tent bij Uluru, een moeder in de gevangenis, en een land dat ruziede over de vraag of een wilde hond een kind had kunnen meenemen.[1]
De beroemde zaak rond “een dingo nam mijn baby mee” werd pas in 2012 officieel afgesloten, toen een lijkschouwer aanvaardde dat de negen weken oude Azaria Chamberlain door een dingo was gedood. Lindy Chamberlain had meer dan drie jaar in de gevangenis gezeten voordat toevallig gevonden bewijs hielp om de familie te ontlasten.
Azaria Chantel Loren Chamberlain was negen weken oud op 17 augustus 1980, toen Lindy en Michael Chamberlain met hun kinderen kampeerden bij Uluru, destijds algemeen bekend als Ayers Rock, in het Northern Territory van Australië.[1] Lindy verklaarde dat ze een dingo de familietent uit zag lopen en daarna ontdekte dat Azaria verdwenen was. Haar lichaam werd nooit gevonden.[1]
Het eerste officiële onderzoek in Alice Springs accepteerde het verhaal van de ouders en uitte kritiek op het politieonderzoek. De bevindingen werden live op televisie uitgezonden, een primeur in Australië.[1] Daarna nam de zaak een andere wending. Na verder onderzoek en een tweede gerechtelijk onderzoek in Darwin werd Lindy berecht voor moord.[1]
Op 29 oktober 1982 werd Lindy Chamberlain veroordeeld en kreeg ze levenslange gevangenisstraf. Michael Chamberlain werd veroordeeld als medeplichtige achteraf en kreeg een voorwaardelijke straf.[1] Het proces trok uitzonderlijk veel media-aandacht, en latere kritiek richtte zich op sensationele berichtgeving, vooringenomenheid en de professionaliteit van de rechtsgang.[1]
De woorden die aan de zaak werden verbonden, reisden veel verder dan de rechtszaal. Over de hele wereld herhaalden mensen een variant van “A dingo ate my baby”, al verschillen de verslagen over wat Lindy precies riep, waaronder “the dingo's got my baby”, “a dingo took my baby” en “my God, my God, a dingo has got my baby”.[2] Een kreet vanaf een camping werd een grap, losgerukt van de dood van een echt kind.
De Chamberlains bleven in beroep gaan, maar hun pogingen mislukten, inclusief een laatste beroep bij het High Court.[1] De doorbraak kwam pas na de toevallige vondst van Azaria’s jasje bij een dingohol. Die vondst ondersteunde het verhaal van de verdediging, hielp nieuwe onderzoeken op gang brengen en leidde tot Lindy’s vrijlating na meer dan drie jaar gevangenisstraf.[1]
Het juridische dossier bewoog traag nadat het publieke verhaal al was vastgeroest. De veroordelingen van beide ouders werden uiteindelijk vernietigd, maar de officiële conclusie kwam pas in 2012, tweeëndertig jaar nadat Azaria verdween. Lijkschouwer Elizabeth Morris van het Northern Territory stelde formeel vast dat Azaria door een dingo was meegenomen en gedood.[1]
Bij dat vierde gerechtelijk onderzoek hoorde de rechtbank bewijs over talrijke dingoaanvallen op mensen, waaronder aanvallen op kinderen. Een advocaat die de lijkschouwer bijstond, zei dat de rechtbank was geïnformeerd over 239 geregistreerde dingoaanvallen in Queensland tussen 1990 en 2011, en betoogde dat wat in 1980 misschien onwaarschijnlijk leek, decennia later niet meer zo moest worden behandeld.[4]
Buiten het gerechtsgebouw in Darwin zei Lindy Chamberlain dat ze hoopte dat Australiërs dingo’s eindelijk zouden erkennen als gevaarlijke dieren.[4] De uitspraak veranderde ook Azaria’s officiële dossier. Vóór het laatste onderzoek stond op haar overlijdensakte nog altijd dat de doodsoorzaak onbekend was.[4]
De schadevergoeding stond niet in verhouding tot de omvang van de beproeving. De Chamberlains ontvingen uiteindelijk ongeveer 1,3 miljoen dollar voor onterechte gevangenschap, naar verluidt minder dan een derde van hun juridische kosten.[1] Wat overbleef was een sombere inventaris: een baby verdwenen uit een tent, een slogan die decennialang werd herhaald, en een klein jasje dat werd gevonden bij het hol van een dingo.
