In 1994 vond een sportjournalist uit Toronto bij Goodwill een groen jasje met een prijskaartje van 5 dollar. Het was geen namaak. Het was een authentiek jasje van Augusta National, een van de strengst gecontroleerde kledingstukken in de sport.[1][2]
Dat was op zichzelf al vreemd genoeg. Daarna werd het verhaal nog vreemder. Meer dan twee decennia later werd het jasje op een veiling verkocht voor 139.348,80 dollar.[1][2] Maar de prijs was nooit het echte wonder. Het echte wonder was dat een kledingstuk dat eigenlijk binnen de muren van een van Amerika's exclusiefste clubs moest blijven, op de een of andere manier in een kringloopwinkel in Toronto was beland.
Augusta National bevestigde dat het jasje echt was, en veilingexperts dateerden het aan de hand van het label in het begin van de jaren vijftig.[1][2] Dat plaatst het in een tijd waarin deze jassen al sterk symbolisch waren, maar nog niet werden behandeld met de bijna militaire controle die ze nu omringt. Augusta introduceerde de groene jas voor clubleden in 1937, en Masters-kampioenen begonnen er in 1949 een te krijgen. Eerdere winnaars kregen er later met terugwerkende kracht ook een.[3]
Tegenwoordig zijn de regels streng. Groene jassen horen op het clubterrein te blijven. De belangrijkste uitzondering is dat de regerend Masters-kampioen de jas een jaar mee naar huis mag nemen voordat hij hem voor het volgende toernooi terugbrengt.[3] Elke jas wordt op maat gemaakt, en de naam van de eigenaar wordt in het label gestikt.[3] Daardoor voelde dit exemplaar bijna als smokkelwaar: toen het in Toronto opdook, was het naamlabel eruit geknipt.[1]
Die ontbrekende naam is het hele verhaal. Augusta wilde de oorspronkelijke eigenaar niet noemen, en veilingexperts dachten dat het waarschijnlijk om een clublid ging, al missen ook sommige kampioenen uit die periode hun jas.[1][2] Zo had de blazer de status van een trofee, de geheimzinnigheid van een privéclub en het papierwerk van een cold case.
Het vreemdste is dat de groene jas helemaal niet als prijs bedoeld was. Volgens een oorsprongsverhaal zag Bobby Jones clubcaptains in Royal Liverpool in bijpassende jasjes en vond hij die uitstraling mooi.[3] Een andere versie zegt dat Augusta wilde dat leden hetzelfde gekleed gingen, zodat bezoekers hen makkelijk konden herkennen en obers wisten wie de rekening kreeg.[3] De jas begon als een praktisch uniform. De mythe kwam later.
Dat helpt verklaren hoe een vroeg exemplaar kon ontsnappen. Volgens veilingverslagen namen leden in de jaren vijftig en zestig hun jassen soms mee naar huis, en daarom stammen de weinige exemplaren die opduiken meestal uit die periode.[1][2] Toch blijft dit exemplaar uitzonderlijk onheilspellend. Even was een van de heiligste kledingstukken van de golfwereld gewoon nog een tweedehands jas aan een rek, wachtend op iemand met een scherp genoeg oog om hem te herkennen.[1]
