Voordat George Romero Night of the Living Dead maakte, filmde hij hoe de amandelen van Fred Rogers werden verwijderd. Jaren later, met een carrière in het horrorgenre achter de rug, noemde Romero die korte film voor kindertelevisie graag zijn engste film. Hij herinnerde zich hoeveel angst het hem had bezorgd om die productie in een ziekenhuis waar de dagelijkse zorg doorging tot een goed einde te brengen, met Mister Rogers als patiënt.[1][3]

Romero leerde het vak met de kleine opdrachten die er in en rond Pittsburgh te vinden waren. Hij was daar gebleven nadat hij Carnegie Tech had verlaten. Met vrienden richtte hij een productiebedrijf voor commerciële films op, The Latent Image. Terugblikkend in de documentaire van Rick Sebak uit 1991 vertelde hij over zijn vroege werk voor WQED en de Junior League, gevolgd door films voor Rogers. Zulke opdrachten konden een jonge filmmaker naar een ziekenhuis brengen, of naar New Jersey om te ontdekken hoe gloeilampen werden gemaakt.[1][2]

In het programma van Rogers kregen kinderen de film over gloeilampen te zien via Picture Picture, het scherm in een lijst dat hij kon aanspreken alsof het een andere behulpzame bekende was. In het fragment dat bij het interview met Romero is opgenomen, stelt Rogers voor om Picture Picture naar het productieproces te vragen, begroet hij het scherm en vraagt hij om de film. Die korte uitwisseling maakt ruimte voor een uitstapje buiten het televisiehuis: iemand is met een camera naar de fabriek gegaan, zodat iedereen die kijkt kan zien wat daar gebeurt.[2]

Voor Romero bleef de opdracht in New Jersey een gelukkige herinnering. Hij beschreef het werk als bemoedigend en sprak met warmte over zijn pogingen om Rogers tevreden te stellen, een opdrachtgever met uitgesproken ideeën over wat hij deed. Voor zijn educatieve films had Rogers iemand nodig die eropuit kon gaan om ze te draaien, en Romero herinnerde zich het vertrouwen dat hij al vroeg in zijn loopbaan kreeg om die verantwoordelijkheid te dragen. Zelfs bij het verhaal over de amandeloperatie, dat een uitstekende grap werd voor een horrorregisseur om te vertellen, legde hij uit dat hij bang was geweest om de klus niet aan te kunnen.[1][2]

Toen Romero zombiefilms ging maken, bleef Rogers hem steunen, volgens de latere herinneringen van de filmmaker. Romero vertelde dat Rogers Dawn of the Dead had gezien en die "erg leuk" had genoemd. Zijn voormalige opdrachtgever was zijn werk blijven volgen, ook toen dat over onderwerpen ging die ver afstonden van de fabrieksbezoeken op kindertelevisie, en Romero dacht met genegenheid aan hem terug.[1]

Rogers trok wel een grens toen Romero Betty Aberlin, die Lady Aberlin speelde in het kinderprogramma, wilde laten meespelen in Night of the Living Dead. Wanneer hij er later over vertelde, noemde Romero verschillende rollen die hij haar had willen geven. Het is daarom niet zeker welke rol hij haar precies wilde aanbieden. Steeds vertelde hij dat Rogers het verzoek had afgewezen. Zoals Romero tegen de Montreal Gazette zei: "Fred hield voet bij stuk en zei nee."[1]

Bronnen

  1. Mental Floss: Toen Mr. Rogers George Romero zijn eerste betaalde opdracht gaf
  2. WQED / PBS: Het vroege werk van George A. Romero met Fred Rogers (interview uit 1991 en transcriptie)
  3. Focus Features: Vijf iconische momenten uit Mister Rogers’ Neighborhood

Afbeelding: George Romero op Fan Expo Canada, september 2015. Oorspronkelijke foto: "George Romaro" van GabboT (Tony Shek), Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0. Bijgesneden en in formaat aangepast; deze afgeleide versie wordt onder dezelfde licentie gedeeld.