In Moskou ontbrak de muziek. Zweden had zojuist met 4-4 gelijkgespeeld tegen de Sovjet-Unie, genoeg om het wereldkampioenschap ijshockey van 1957 te winnen, en bij de ceremonie in de arena hoorde het Zweedse volkslied. De gastheren hadden dat niet paraat, dus stapten de Zweedse spelers naar de omroepinstallatie en zongen het lied dat ze wél aankonden: “Helan går,” een Zweeds drinklied.[1]
Op het wereldkampioenschap ijshockey van 1957 in Moskou pakte Zweden de titel na een 4-4-gelijkspel tegen de Sovjet-Unie, maar de organisatoren hadden het Zweedse volkslied niet klaarstaan. Naar verluidt kenden de spelers de tekst van het volkslied niet goed genoeg, dus zongen ze in plaats daarvan “Helan går.”[1]
Het toernooi begon op 24 februari 1957 in het Sportpaleis van het Centrale Lenin Stadion en eindigde op 5 maart met Zweden op de eerste plaats, de Sovjet-Unie als tweede en Tsjechoslowakije als derde.[1] Het was het eerste wereldkampioenschap ijshockey dat in de Sovjet-Unie werd gehouden, en het laatste dat op natuurijs werd gespeeld.[1]
De ijsbaan lag midden in een groter politiek moment. Enkele maanden eerder hadden Sovjettroepen de Hongaarse Opstand neergeslagen, en verschillende landen bleven uit protest weg van het kampioenschap in Moskou. De Verenigde Staten en Canada boycotten het toernooi, samen met Noorwegen, West-Duitsland, Italië en Zwitserland.[1] Door de afwezigheid van die ploegen gold de Sovjet-Unie in eigen huis als de grote favoriet.[1]
Zweden won het toernooi niet met ceremonieel vertoon. In de derde wedstrijd versloeg de ploeg Tsjechoslowakije met 2-0, een zege die in het toernooiverslag wordt omschreven als een belangrijke stap richting de titel.[1] Eén Zweedse redding uit die wedstrijd klinkt alsof hij uit een veel oudere sport komt: verdediger Vilgot Larsson kopte de puck weg bij zijn eigen doel, in een tijd vóór verplichte helmen, en had daarna meerdere hechtingen nodig.[1]
De laatste wedstrijd tegen de Sovjet-Unie leek het kampioenschap terug te brengen naar het verwachte scenario. Zweden maakte de eerste twee doelpunten, waarna de Sovjetploeg er vier tegenover stelde.[1] In de derde periode scoorden Eilert Määttä en Erling Lindström voor Zweden, waardoor het 4-4 werd, en doelman Thord Flodqvist hielp de gelijke stand vast te houden.[1]
Voor de eindstand was een gelijkspel genoeg. Zweden sloot het toernooi af als wereldkampioen en won daarmee zijn tweede titel.[1] Voor de mensen die de ceremonie moesten organiseren, leverde dat een probleem op. De Sovjetorganisatoren hadden er niet op gerekend dat Zweden zou winnen en hadden het Zweedse volkslied niet beschikbaar.[1]
De spelers probeerden het zelf op te lossen. Volgens het toernooiverslag waren ze bereid het volkslied te zingen, maar kenden ze de tekst niet goed genoeg.[1] Wat ze wél kenden, was “Helan går,” een drinklied dat vertrouwd genoeg was om het moment te dragen toen de juiste muziek ontbrak.[1]
Zo eindigde Zwedens kampioenschap niet met een strak, officieel volkslied dat door het gastland werd afgespeeld. Het eindigde met ijshockeyers in een Moskouse arena, net gekroond tot wereldkampioen, die de omroepinstallatie vulden met een tafellied omdat de huldigingsceremonie de muziek van de winnaar was vergeten.
