De ouders van Sidney Poitier waren vanuit de Bahama’s naar Miami gereisd toen hun bezoek een heel andere wending nam. Hun zoon werd op 20 februari 1927 geboren, maanden te vroeg, in een stad die helemaal niet bedoeld was als middelpunt van het familieverhaal. Zodra hij sterk genoeg was, werd hij teruggebracht naar de Bahama’s.[4]
Sidney Poitier werd onverwacht in Miami geboren terwijl zijn Bahamaanse ouders de Verenigde Staten bezochten. Daarna groeide hij op op de Bahama’s, voordat hij de eerste zwarte acteur werd die de Oscar voor Beste Acteur won en later als Bahamaans diplomaat diende.
Evelyn Outen en Reginald James Poitier waren Bahamaans, en de vroege wereld van hun zoon was niet Florida, maar Cat Island, waar het gezin op een boerderij woonde.[3][4] Door dat toevallige geboorteland kreeg Poitier een Amerikaanse geboorteakte, maar zijn jeugd behoorde toe aan de Bahama’s, destijds een Britse kroonkolonie.[2]
Op Cat Island bracht Poitier zijn eerste jaren door op de tomatenboerderij van zijn vader.[4] Rond zijn tiende, nadat de boerderij was mislukt, verhuisde het gezin naar Nassau.[4] Het pad van de toekomstige Hollywoodster begon ver van studio’s, agenten en premières, in een huishouden waar verhuizen vaak een praktische noodzaak was: van eiland naar stad, van het huis van het ene familielid naar dat van een ander, van werk naar wat er daarna ook maar kwam.
Van Miami naar een podium in New York
Op zijn vijftiende werd Poitier naar Miami gestuurd om bij zijn broer te wonen.[3] Op zijn zestiende vertrok hij naar New York City, waar hij een reeks slecht betaalde baantjes had voordat theater meer werd dan een verre mogelijkheid.[3][4] Een van de afspraken die zijn leven veranderden was eenvoudig en fysiek: hij werkte als conciërge voor het American Negro Theater in ruil voor acteerlessen.[4]
Voordat Poitier bekend werd om zijn kalmte en beheersing op het witte doek, maakte hij een theater schoon zodat hij kon leren hoe hij op een podium moest staan. Later viel hij in voor Harry Belafonte in Days of Our Youth, verscheen hij in 1946 in de Broadwayproductie van Lysistrata en toerde hij met de volledig zwarte productie van Anna Lucasta.[4]
Zijn filmdebuut kwam in 1950 met No Way Out.[3][4] Daarna volgden Cry, the Beloved Country en zijn doorbraak in Blackboard Jungle in 1955.[4] In 1958 leverde The Defiant Ones hem een Oscarnominatie op.[3][4] In 1964 werd Poitier met Lilies of the Field de eerste zwarte acteur en de eerste Bahamaan die de Oscar voor Beste Acteur won.[2]
Het land dat hem grootbracht
Poitier’s sterrendom bracht een bijzondere druk met zich mee, zowel door de rollen die hij weigerde als door de rollen die hij aannam. Britannica schrijft hem toe dat hij hielp de kleurenbarrière in de Amerikaanse filmindustrie te doorbreken en rollen voor Afro-Amerikanen opnieuw vormgaf door rollen te weigeren die op raciale stereotypen waren gebouwd.[1] Zijn aanwezigheid op het scherm werd niet alleen beroemd om zijn waardigheid, maar ook om de voorwaarden waaronder die waardigheid werd getoond.
Tegen het einde van de jaren zestig stond hij centraal in de Amerikaanse film. Tot zijn grote films behoorden Guess Who’s Coming to Dinner, To Sir, With Love en In the Heat of the Night.[3] Later regisseerde hij ook films, waaronder Buck and the Preacher en Stir Crazy.[4] De carrière die begon met losse baantjes en een theaterbezem strekte zich uit over acteren, regisseren, activisme en publieke dienst.
Die publieke dienst bracht het verhaal terug naar de Bahama’s. Poitier diende van 1997 tot 2007 als ambassadeur van de Bahama’s, en van 2002 tot 2007 als Bahamaans ambassadeur in Japan.[2] Hij stond ook vermeld als ambassadeur bij UNESCO.[2] Het kind wiens geboorte in Miami een toevalligheid van een reis was geweest, vertegenwoordigde later officieel het land dat hem had grootgebracht.
Poitier overleed op 6 januari 2022 op 94-jarige leeftijd.[2][3] Zijn leven laat zich samenvatten in primeurs, prijzen en officiële titels, maar het begint vreemder dan dat: een te vroeg geboren baby in Miami, terug over het water gedragen naar de Bahama’s, richting Cat Island, Nassau en een toekomst die niemand in die kamer had kunnen casten.[4]
