Om zes uur is de vrouw in “Manic Monday” nog half in een droom, waar ze Valentino kust naast een kristalblauwe Italiaanse stroom, totdat de werkdag haar richting een vroege trein sleurt en naar een baas die er al is.[1]
“Manic Monday” werd geschreven door Prince onder de naam “Christopher” en werd de doorbraakhit van de Bangles, waarmee ze in 1986 in de VS de tweede plaats bereikten. Het verhaal dat hij het nummer aan Susanna Hoffs gaf uit romantische interesse wordt in de aangeleverde bronnen niet bevestigd, maar het toeval in de hitlijsten klopt: Prince’ eigen “Kiss” hield het van de eerste plaats.
Prince schreef “Manic Monday” voordat de Bangles het beroemd maakten. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor Apollonia 6 in 1984, en werd daarna door de Bangles opgenomen voor hun tweede album, Different Light.[2] Toen de versie van de Bangles verscheen als eerste single van het album, stond er bij de auteursvermelding niet Prince. Er stond “Christopher”, het pseudoniem dat hij voor het nummer gebruikte.[2]
De opname van de Bangles klonk niet als een Prince-plaat waar simpelweg andere stemmen overheen waren geplakt. Het nummer had heldere harmonieën, een strakke poprockproductie en de alledaagse paniek van een doordeweekse ochtend. De tekst beweegt zich langs kleine huiselijke nederlagen: een onopgemaakt bed, kleren uitzoeken wat te lang duurt, een trein die het schema niet meer kan redden, en werk dat hoe dan ook wacht.[1]
Het cadeau dat een doorbraak werd
Volgens een verhaal rond het nummer werd Prince fan van de Bangles nadat hij “Hero Takes a Fall” had gehoord, waarna hij de groep twee songs aanbood: “Jealous Girl” en “Manic Monday”. De band koos “Manic Monday”.[1] In de aangeleverde bronnen is dat de gedocumenteerde vorm van het cadeau: Prince bewonderde de groep, bood materiaal aan, en de Bangles kozen het nummer dat hen bij een veel groter publiek zou introduceren.
De romantischere versie voegt Susanna Hoffs toe aan het verhaal. In die lezing gaf Prince het nummer omdat hij hoopte haar voor zich te winnen. De aangeleverde bronnen bevestigen dat motief niet, dus de veiligste versie is minder filmisch maar steviger onderbouwd: het lied kwam van Prince, de Bangles namen het op, en het verhaal rond Hoffs blijft hier een gerucht in plaats van een feit met bronvermelding.
In het voorjaar van 1986 was “Manic Monday” uitgegroeid tot de doorbraakhit van de Bangles en klom het naar nummer twee in de Verenigde Staten.[2] Genius merkt ook op dat het nummer de tweede plaats bereikte in het VK, Duitsland en Oostenrijk, met daarnaast top-vijfnoteringen elders.[1] Een lied over de wens dat de zondag nog wat langer zou duren, was veranderd in een internationale klacht over de werkweek.
De man die zijn eigen nummer tegenhield
Bovenaan de Amerikaanse hitlijst stonden Prince and the Revolution met “Kiss”.[2] Dat leverde een keurige pophitlijst-eigenaardigheid op: een door Prince geschreven nummer, toegeschreven aan “Christopher” en uitgevoerd door de Bangles, bleef steken op nummer twee omdat een single van Prince onder zijn eigen naam op nummer één stond.
De verwantschap tussen de twee nummers maakt het toeval bijna té netjes. “Manic Monday” gaat over verlangen dat wordt onderbroken door verplichtingen: een droom, een geliefde, een slaapkamerstem, en dan het praktische probleem dat er geld verdiend moet worden.[1] De aangeleverde bronnen bevestigen de botsing in de hitlijst met “Kiss”, maar niet de uitgebreidere tekstuele vergelijking die soms tussen de twee platen wordt gemaakt.[2]
Prince’ eigen opname van “Manic Monday” werd pas in 2019 officieel uitgebracht, toen die verscheen op Originals, een verzameling nummers die hij schreef en die bekender werden in uitvoeringen van andere artiesten.[1] Tegen die tijd was de versie van de Bangles allang de publieke herinnering aan het lied geworden: de rinkelende klacht, de harmonieën, de kantoorklok en de fantasie die om zes uur ’s ochtends oplost.
Dat is genoeg om te verklaren waarom het gerucht blijft rondgaan. Een popster schrijft onder een andere naam, geeft een lied aan een band die hij bewondert, en ziet het stijgen totdat alleen zijn eigen plaat het nog kan tegenhouden. En midden in dat alles zingt Susanna Hoffs nog steeds dat ze te laat op haar werk komt, terwijl ze probeert de zondag vast te houden.
