Condoleezza Rice was in 2008 in Libië toen Moammar Gaddafi haar naar zijn persoonlijke keuken bracht en zei dat hij een video voor haar had. Rice, toen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, bereidde zich voor. De video was een montage van foto’s van Rice met wereldleiders, waaronder Vladimir Poetin en Hu Jintao. Daarna kwam het lied dat Gaddafi zei dat Libië's beroemdste componist voor haar had geschreven: “Black Flower in the White House.”[1][2]

Moammar Gaddafi's obsessie met Condoleezza Rice was reëel genoeg dat Rice later zei dat het “raar”, “eng” en “griezelig” was. Het vreemdste gedocumenteerde moment was de ontmoeting in 2008 in Libië, waar hij haar een in opdracht geschreven lied liet horen genaamd “Black Flower in the White House.”[1][3]

Rice vertelde later aan George Stephanopoulos van ABC dat toen Gaddafi de video aankondigde, haar eerste gedachte was: “Oh mijn god, wat wordt dit?”[1] Wat volgde was geen gewone diplomatie. Het was een verzameling beelden van haar, vervolgens een soort serenade, een lied geschreven ter ere van haar en met een titel die zowel vlekkeloos als verontrustend klonk.[1][2]

De setting maakte het moment vreemder. Rice stond niet in een ontvangstlijn met een excentrieke bewonderaar. Ze ontmoette een heerser die de Verenigde Staten jarenlang probeerden uit diplomatieke isolatie te halen. Haar bezoek aan Libië kwam nadat Gaddafi programma’s voor massavernietigingswapens had opgegeven en probeerde weer welkom te worden geheten in de internationale gemeenschap.[1] Rice beschreef later het beleid als een poging om Libië van terrorisme en gevaarlijke wapens af te halen, en om een land dat lange tijd gesloten was te openen.[1]

Het plakboek in Tripoli

In 2011, nadat anti-Gaddafi strijders zijn complex in Tripoli binnenkwamen, vonden ze een album met foto’s van Rice.[3] Toen hij ernaar werd gevraagd in CNN’s Piers Morgan Tonight, noemde Rice het plakboek “tamelijk buitengewoon, raar en een beetje eng.”[3]

In het ABC‑interview gebruikte Rice vergelijkbare bewoordingen voor de eerdere ontmoeting, waarbij ze Gaddafi’s plakboek en obsessie “griezelig” noemde.[1] Ze herinnerde zich dat ze daar zat en dacht: “Hoe lang moet ik hier blijven zitten en hoe snel kan ik hier wegkomen?”[1] Mediaite’s verslag van het interview formuleerde het einde eenvoudiger: Rice at snel en vertrok.[2]

Het lied verliet vervolgens de kamer. Nieuwsberichten herhaalden de titel “Black Flower in the White House,” en fragmenten circuleerden online onder die naam.[1][4][5] Rice herinnerde het zich als “een echt, echt vreemd moment” tijdens haar tijd als minister van Buitenlandse Zaken.[1]

Haar reactie voorkomt dat het verhaal een ongevaarlijke anekdote over een vreemd geschenk wordt. Rice beschreef de episode niet als charmant. Ze beschreef zichzelf terwijl ze de snelste beleefde exit berekende van een heerser die haar foto’s had verzameld en muziek in haar ere had gecomponeerd.[1] De fixatie werd fysiek: een video, een plakboek, een songtitel.

Jaren later is het beeld dat overblijft geen onderhandelingstafel of podium. Het is Rice in de keuken van Gaddafi, die foto's van zichzelf over een scherm laat passeren terwijl een voor haar geschreven lied in de kamer speelt.

Bronnen

  1. Talking Points Memo: Qaddafi schreef een lied voor Rice, “Black Flower in the White House”
  2. Mediaite: Condoleezza Rice, Moammar Gaddafi’s “Black Flower in the White House”
  3. CNN: Condoleezza Rice zegt dat de crush op Gadhafi “vreemd en een beetje griezelig” was
  4. YouTube: Gaddafi DVD en lied voor Condi Rice, “Black Flower in the White House”
  5. YouTube: Qaddafi-nummer voor Rice, “Black Flower in the White House”