Op een maandagavond in januari 2005 liep David Letterman het podium van de Late Show op en deed wat hij altijd deed. Hij vertelde grappen over de beroemdheden, de politiek en het absurd actuele. De hond van Paris Hilton zat erin. Het haar van Donald Trump zat erin. John Kerry en George W. Bush zaten erin. Het publiek lachte voordat het besefte dat het nieuw materiaal van een overleden man hoorde.[1]
Nadat Johnny Carson in 2005 stierf, opende David Letterman zijn show met een monoloog die volledig bestond uit grappen die Carson hem stilletjes had gestuurd tijdens zijn pensioen. Letterman onthulde de schrijver pas nadat de grappen waren geland.
Carson was overleden op 23 jan. 2005, meer dan een decennium nadat hij The Tonight Show in mei 1992 had verlaten.[1] In het openbaar was hij een herinnering geworden, de voormalige late-night monarch die netjes was vertrokken. In het privéleven bleef één oude routine bestaan. Hij las de ochtendkranten. Hij schreef grappen.[1]
Peter Lassally, een van Carson's voormalige producers, vertelde Letterman dat het ding dat Carson miste na zijn pensionering de monoloog was.[1] Carson belde vaak Lassally en leverde grappen via de telefoon, waarbij hij de dagelijkse fragmenten nog steeds vormde tot opzetten en punchlines voor een publiek van één.[1]
Pas na veel aandringen, zei Lassally, stemde Carson ermee in enkele grappen naar Letterman te sturen.[1] Letterman's Late Show liep sinds 1993 op CBS, na zijn jaren als presentator van NBC's Late Night.[2] Tegen 2005 was Letterman geen nieuwkomer, maar Carson's schaduw reikte nog steeds over de late night. De oude presentator leverde een bijdrage op de meest Carson-achtige manier mogelijk, onzichtbaar, via het schrijven.
De geheime schrijver
Letterman's eerbetoon monoloog was opgebouwd uit die privévoorraad. De grappen, volgens het Associated Press-rapport dat TODAY bracht, waren door Carson in zijn laatste maanden gestuurd.[1] Letterman kondigde dat niet aan voordat hij begon. Hij liet het materiaal eerst doorlopen als gewoon late-night materiaal, alsof het uit de schrijverskamer van die dag kwam.
Een opzet betrof wetenschappers die werkten aan een vliegtuig dat 50 mijl boven de aarde kon vliegen. Op die afstand, zei Letterman, zouden slechts twee door de mens gemaakte objecten zichtbaar zijn. “De ene is de Chinese Muur,” zei hij, “en de andere is het haar van Donald Trump.”[1]
Een andere grap draaide om de hond van Paris Hilton, Tinker Bell, die al enkele dagen vermist was. Carson's punchline plaatste de hond “bij de Taco Bell chihuahua die een sekspvideo maakt.”[1] De verwijzing was puur 2005, wat een deel is van wat de aflevering zo vreemd maakt. Carson stuurde geen museumstukken op. Hij schreef nog steeds voor het beroemdhedenweer van de week.
De politieke grappen hadden dezelfde actuele snap. Toen John Kerry werd bekritiseerd omdat hij enkele van zijn militaire dienstmedailles weggooide, was Carson’s antwoord dat president Bush, “niet achter te blijven,” zijn National Guard “schommelende aanwezigheidsregisters” weggooide.[1]
Een laatste monoloog
Nadat de monoloog was afgelopen, keerde Letterman terug naar zijn bureau en vertelde het studio‑publiek wie had geschreven wat ze zojuist hadden gehoord.[1] De onthulling kwam na het lachen, niet ervoor. Carson’s regels waren gevraagd om het oude avondprogramma zelf te doen, opzetten, pauzeren, clou, lachen.
Lassally vertelde later aan Letterman dat Carson verrukt was toen Letterman de grappen gebruikte en het publiek lachte.[1] Voor een man die het podium in 1992 verliet, was het een vreemde laatste encore. Geen intromuziek. Geen buiging. Alleen een paar actuele regels die van de ochtendkrant van een gepensioneerde komiek naar de cue‑cards van een andere presentator gingen, en vervolgens de studio in waar het publiek wachtte.
