In de oude versie van dit feitje klonk de rekensom bijna luchtig: een oplossingspercentage van 62 procent bij moordzaken betekende dat 38 procent van de daders ermee wegkwam. Die zin ging rond omdat hij klonk als een grimmige maas in het weefsel van het gewone leven. De bijgewerkte cijfers maken die maas niet kleiner.
Volgens een analyse van OpenCrime hebben de Verenigde Staten sinds 2000 naar schatting 250.000 of meer onopgeloste moorden opgebouwd, met daar in een typisch recent jaar nog eens ongeveer 8.000 tot 9.000 bij. Een “opgeloste” moordzaak betekent meestal een arrestatie of een uitzonderlijke afsluiting, niet per se een veroordeling.[1]
De historische vergelijking van OpenCrime begint in een heel ander Amerika. In de jaren zestig loste de politie ongeveer 93 procent van de gemelde moorden op. Rond 1980 lag dat cijfer op ongeveer 72 procent. In 2000 was het zo’n 65 procent. In de periode van 2020 tot 2024 schommelt het rond de 50 procent.[1]
Het woord “opgelost” doet in stilte veel werk. In misdaadstatistieken kan een moord worden afgesloten door een arrestatie, of via een uitzonderlijke afsluiting, bijvoorbeeld wanneer de geïdentificeerde verdachte is overleden of om een andere reden niet vervolgd kan worden. Het betekent niet dat elke zaak eindigde in een veroordeling, een proces, of zelfs maar in het soort antwoord dat een familie als gerechtigheid zou herkennen.[1]
Hoe een opgeloste moord minder vanzelfsprekend werd
OpenCrime wijst op een verandering in het soort moorden dat rechercheurs moeten oplossen. Vroegere moordzaken draaiden vaker om mensen die elkaar kenden, zoals huiselijk geweld, ruzies in cafés en conflicten tussen bekenden. Zulke zaken beginnen meestal met een kleinere groep verdachten. De eerste vraag is vaak: wie had toegang, wie had een motief, wie was al in de buurt?[1]
Een schietpartij op straat kan met veel minder aanknopingspunten beginnen: hulzen, een beschadigde buurt, en mensen die misschien iets weten maar redenen hebben om het niet hardop te zeggen. OpenCrime noemt geweld door onbekenden, bendeconflicten, ruzies rond de drugshandel, zwakke banden tussen slachtoffer en dader, weinig getuigen en beperkt forensisch bewijs als onderdelen van het moderne probleem met het oplossen van moordzaken.[1]
De pandemiejaren maakten de balans nog somberder. In 2020 steeg het aantal moorden sterk terwijl politiecapaciteit onder druk stond, getuigen moeilijker te vinden waren en rechtbanken langzamer werkten. OpenCrime merkt op dat sommige onderzoekers schatten dat het oplossingspercentage voor moordzaken dat jaar daalde tot slechts 47 procent, wat betekende dat er meer moorden onopgelost bleven dan werden opgelost.[1]
Het oude virale cijfer was te laag
De oude claim stelde dat de Verenigde Staten ongeveer 250.000 onopgeloste moorden hadden, met jaarlijks ongeveer 6.000 nieuwe zaken, en een oplossingspercentage bij moordzaken van rond de 62 procent. Die versie vangt nog steeds de fundamentele schok, maar komt niet meer overeen met de somberdere recente schatting. OpenCrime plaatst het huidige oplossingspercentage rond de 50 procent en het recente jaarlijkse aantal onopgeloste moorden dichter bij 8.000 of 9.000.[1]
Er is ook een verschil tussen zeggen “onopgeloste moorden” en zeggen “mensen zijn met moord weggekomen.” Eén dader kan meer dan één keer doden. Sommige verdachten overlijden vóór hun arrestatie. Sommige zaken worden uitzonderlijk afgesloten zonder vervolging. Sommige arrestaties leiden niet tot veroordelingen. De statistiek is geen zuivere telling van moordenaars die vrij rondlopen. Het is een telling van moordzaken zonder het gebruikelijke officiële eindpunt.[1]
Toch wordt de menselijke betekenis door die precisie niet veel minder zwaar. Elk procentpunt in het oplossingspercentage bestaat uit dossiers, namen, datums en familieleden die wachten op een telefoontje. De nationale achterstand is gemakkelijk plat te slaan tot één cijfer, maar hij wordt zaak voor zaak opgebouwd, totdat de rekensom verandert in een kwart miljoen open deuren.
