Hiroyuki Arakawa begon op 18-jarige leeftijd met duiken en was op 79-jarige leeftijd nog steeds actief als duiker [4] [6]. Hij ontmoette Yoriko toen hij toezicht hield op de bouw van een onderwater Shinto-heiligdomspoort op 56 voet diepte in de baai van Tateyama; sindsdien leeft de vis bij die poort [4] [5]. Het gaat om een Aziatische schapenkopbaars, en de twee kennen elkaar nu al bijna drie decennia [3] [4] [5].
Met een totale lengte van 100 centimeter en een gewicht van 14,7 kilogram behoort de Aziatische schapenkopbaars tot de grootste baarzensoorten in de westelijke Stille Oceaan [1]. De soort Bodianus reticulatus, waartoe Yoriko behoort, leeft op rotsige riffen in gematigd water rond de Koreaanse schiereiland, China en Japan, inclusief de Ogasawara-eilanden [1]. Volwassen exemplaren zijn robuust van bouw en hebben een roze-grijze kleur met een afgeknotte staartvin; volwassen mannetjes ontwikkelen een bolvormige voorhoofdsknobbel die bij jonge dieren volledig ontbreekt [1]. De Japanse naam kobudai is afgeleid van die knobbel, kobu [5].
Arakawa klopt op een metalen plaat bij het heiligdom, waarop Yoriko snel aan komt gezwommen [3]. Hij heeft haar gekust, en volgens hem laat ze niemand anders dat doen [4] [5]. "Ik zou zeggen dat we elkaar begrijpen," vertelde hij aan Great Big Story. "Al praten we natuurlijk niet met elkaar" [4] [5].
Op een dag merkte Arakawa dat Yoriko’s mond ernstig gewond was; door die verwonding kon ze zelf geen voedsel meer vangen [5]. De daaropvolgende tien dagen voerde hij haar met de hand vlees van krabben die hij voor haar openbrak [5]. Ze herstelde en vertoonde weer haar gebruikelijke nieuwsgierige gedrag in zijn buurt [5]. Arakawa beweert dat hij gelooft dat ze zich die hulp herinnert [5].
Aziatische schapenkopbaarzen kunnen 40 tot 50 jaar oud worden; op 15-jarige leeftijd bereiken ze ongeveer 40 centimeter lengte [1]. De soort is protogyn: elk individu begint als vrouwtje, en sommige veranderen na het bereiken van een bepaalde lichaamsgrootte in mannetje; dit is een eenrichtingsproces dat niet altijd plaatsvindt [1]. Dertig jaar lang contact met één en dezelfde vis beslaat dus een groot deel van haar normale levensduur [1].
In het wild eten deze vissen weekdieren, krabben, zee-egels en kleine vissen; ze verbrijzelen hun prooi met harde, tandachtige structuren in hun mond [1]. Door het eten van zee-egels helpen ze hun aantal te beperken, wat belangrijk is voor de gezondheid van het rif [1]. Het krabvlees dat Arakawa voor haar openbrak, diende als vervanging voor prooi die ze zelf niet kon vangen [1] [5].
Een filmploeg van BBC Earth die in de buurt van het eiland Sado filmde, wist de geslachtsverandering van deze soort vast te leggen; dit materiaal werd in 2017 uitgezonden in de aflevering "One Ocean" van Blue Planet II [1]. In Japan wordt deze vis gegeten en gewaardeerd om haar zoete, schelpdierachtige smaak; door overbevissing en andere menselijke invloeden is de populatie echter afgenomen [1]. Tateyama, de stad waar de baai met het heiligdomspoort zich bevindt, is ook de thuisbasis van het Susaki-heiligdom, dat de titel van ichinomiya van het voormalige district Awa draagt en zijn belangrijkste festival op 20 augustus viert [2].





