Charles Lindbergh zat al aan de stuurknuppel van Duitse bommenwerpers voordat de meeste Amerikanen hadden bepaald wat Hitlers Duitsland voor hen betekende. Uitgenodigd om de Luftwaffe te inspecteren, bezocht hij fabrieken, telde nieuwe vliegvelden, zag hoe een land zichzelf opbouwde rond militaire luchtvaart, en vertrok onder de indruk van wat hij Duitslands “georganiseerde vitaliteit” noemde.[1]
Charles Lindbergh was niet alleen de piloot die als eerste solo en zonder tussenlanding van New York naar Parijs vloog. Vóór de Tweede Wereldoorlog prees hij de luchtmacht van nazi-Duitsland, nam hij een medaille aan van Hermann Göring en werd hij de bekendste isolationistische stem van het America First Committee.
In 1927 leek het beeld eenvoudiger. Lindbergh was 25 toen hij met de Spirit of St. Louis van New York naar Parijs vloog, een prestatie die hem bijna van de ene op de andere dag tot een internationale held maakte.[3] Kranten bejubelden hem, menigten achtervolgden hem, en het land maakte van de jonge vliegenier een symbool van durf, techniek en moderne Amerikaanse mogelijkheden.
Die publieke aandacht werd later ondraaglijk. In 1932 werd Lindberghs 20 maanden oude zoon ontvoerd uit het huis van het gezin in New Jersey. De zoektocht, de vondst van het lichaam van het kind en het daaropvolgende proces groeiden uit tot een nationaal spektakel, versterkt door Lindberghs roem.[3] In 1935, na jaren van persaandacht en opdringerigheid, verlieten Charles en Anne Morrow Lindbergh de Verenigde Staten. Lindbergh zei tegen een vriend: “Wij Amerikanen zijn een primitief volk,” en voegde eraan toe dat Amerikanen weinig respect hadden voor de wet of voor de rechten van anderen.[1]
De held in het buitenland
Op het Engelse platteland, en later op een klein eiland voor de noordwestkust van Frankrijk, vond Lindbergh privacy en een nieuwe kring van invloedrijke contacten.[1] Hij werkte nauw samen met dr. Alexis Carrel, een Franse Nobelprijswinnaar die bekendstond om zijn baanbrekende chirurgische technieken met bloedvaten en orgaantransplantatie.[1] Lindbergh, die een talent had voor mechanische uitvindingen, werkte met Carrel aan onderzoek naar het in leven houden van organen buiten het lichaam. Samen publiceerden ze in 1938 The Culture of Organs.[1]
Carrels wetenschappelijke reputatie ging gepaard met verontrustende opvattingen. In een interview uit 1935 zei hij: “Er valt niet aan te ontkomen dat mensen beslist niet gelijk zijn geschapen,” en hij was voorstander van het uitschakelen van criminelen, krankzinnigen en anderen van wie hij vond dat ze de beschaving verzwakten.[1] Lindbergh bewonderde hem en noemde Carrels geest “de meest stimulerende” die hij ooit had ontmoet.[1]
Duitsland kwam Lindberghs leven binnen via de luchtvaart. In 1936 vroeg de Amerikaanse militaire attaché in Berlijn hem verslag uit te brengen over de Duitse luchtmacht. Charles en Anne woonden de Olympische Zomerspelen bij als gasten van Hermann Göring, het hoofd van de Luftwaffe.[1] Lindbergh bezocht vliegtuigfabrieken, nam de besturing van geavanceerde bommenwerpers over en keerde in de daaropvolgende twee jaar nog twee keer terug naar Duitsland.[1]
Wat hij zag, overtuigde hem ervan dat geen enkele Europese macht Duitsland in een oorlog zou kunnen weerstaan.[1] Voor sommige waarnemers klonk dat als de koele beoordeling van een piloot van vliegtuigen, fabrieken en startbanen. Voor anderen klonk het, naarmate de nazi-agressie toenam, ongemakkelijk dicht bij bewondering.
America First
De medaille maakte die verbondenheid moeilijker weg te redeneren. Lindbergh nam namens Adolf Hitler een onderscheiding van Göring in ontvangst, een publieke eerbetuiging van het regime waarvan hij de luchtmacht had bestudeerd.[2] Terwijl Europa richting oorlog bewoog, betoogde hij dat de Verenigde Staten zich erbuiten moesten houden.
Thuis raakte Lindbergh nauw verbonden met het America First Committee, de isolationistische organisatie die zich verzette tegen Amerikaanse deelname aan de Tweede Wereldoorlog. All That's Interesting omschrijft hem als de feitelijke woordvoerder van de groep op een moment dat Hitlers ambities steeds moeilijker te negeren waren.[2] Tijdens bijeenkomsten van America First sprak hij grote menigten toe en waarschuwde hij tegen interventie.[2]
Zijn politiek ging verder dan voorzichtigheid over nog een oorlog. Verslagen van zijn vooroorlogse opvattingen beschrijven hoe hij campagne voerde om “het witte ras te beschermen”, en zijn publieke uitspraken leidden tot beschuldigingen van antisemitisme en nazisympathieën.[2] Biography.com vat de schade helder samen: vóór Pearl Harbor werd Lindbergh een mikpunt vanwege zijn nazibanden en zijn isolationistische, antisemitische opvattingen, al droeg hij later wel bij aan de Amerikaanse oorlogsinspanning nadat de Verenigde Staten de Tweede Wereldoorlog waren binnengetreden.[3]
Lindberghs reputatie kreeg nooit meer de smetteloze vorm van de oude luchtvaartfoto’s. De piloot die in zijn eentje de Atlantische Oceaan overstak, stond ook voor Amerikaanse menigten terwijl nazi-Duitsland zich over Europa uitbreidde, en gebruikte het gezag van een held om zijn land te vertellen buiten de oorlog te blijven.
