Op de derde zaterdag van augustus zet Alice Springs, in een rivierbedding die meestal uit zand bestaat, borden met “verboden te vissen” neer. Daarna arriveren de boten zonder bodem, stappen de roeiers erin, tillen de frames om hun middel en beginnen te rennen.[1]
De Henley-on-Todd Regatta is een ludieke bootrace in de doorgaans droge Todd River, Lhere Mparntwe, in Alice Springs, Australië. In 1993 dwong water in de rivier de droog-rivierregatta tot afgelasting, wat het evenement zijn beroemde grap over nat weer opleverde.
Het parcours ligt in de zanderige bedding van de Todd River, een brede droge geul dwars door de stad die één dag lang in een racebaan verandert.[1] De “boten” zijn metalen frames, behangen met spandoeken en advertenties, zo gebouwd dat deelnemers erin kunnen staan en door het hete zand kunnen sprinten.[1] De klassen lenen de taal van het echte roeien, met jachten, kajaks, viermansboten, achtmansboten, Oxford tubs en geïmproviseerde inzendingen die allemaal met benen in plaats van roeispanen vooruitkomen.[3]
Henley-on-Todd dankt zijn naam aan de Engelse Henley Royal Regatta in Henley-on-Thames, een beroemd formeel evenement op de rivier.[1] Alice Springs bood een minder voor de hand liggende locatie voor roeiwedstrijden. De stad ligt ongeveer 1.500 kilometer van het dichtstbijzijnde grote wateroppervlak, iets wat de organisatoren niet zozeer als een probleem zagen, maar als de grap zelf.[1]
Een regatta zonder rivier
Reg Smith, die werkte bij het meteorologisch bureau van Alice Springs, opperde het idee in 1962.[1] Volgens festivalverhalen vroeg iemand of de deelnemers de boten zouden slepen of duwen, waarop het antwoord was: zaag de bodems eruit en draag ze.[3] De Rotary Club van Alice Springs pakte het plan op, en de eerste Henley-on-Todd werd in december 1962 gehouden.[1]
De nepwedstrijd groeide uit tot een jaarlijks ritueel in Alice Springs, meestal gehouden in augustus en bezocht door grote menigten locals en toeristen.[1] Kraampjes verkopen eten en drinken, kostuums horen bij het spektakel, en traditionele teams waren onder meer piraten en Vikingen: een handige combinatie voor een rivierbedding die zowel haar water als haar zee is kwijtgeraakt.[1]
Het programma is inmiddels veel uitgebreider dan mensen die nepboten dragen. Deelnemers racen in wastobbes en mensgrote hamsterwielen, en onderdelen waren onder meer zand scheppen, strandsprints, zandski’s, touwtrekken en de Tour d Todd.[1][3] De finale, de Battle of the Boats, gebruikt aangepaste vrachtwagens die als boten zijn aangekleed, waarbij Rotary-teams waterkanonnen, meelbommen of meelmortieren afvuren terwijl toeschouwers het risico lopen onbedoeld deelnemer te worden.[1][3]
Het jaar waarin water alles verpestte
De Todd River staat meestal droog, maar het is wel degelijk een echte rivier. Na zware regenval kan hij volgens één verslag in ongeveer 15 minuten veranderen van een droge bedding in een stroom van oever tot oever.[2] In 1993 deed zich precies de verkeerde omstandigheid voor voor ’s werelds droog-rivierregatta: er stond water op het parcours.[1]
Officials annuleerden het evenement voor dat jaar, een heerlijk omgekeerd lot voor een bootrace waarvan de boten voor zand waren ontworpen.[1] De afgelasting hield niet iedereen tegen. Leden van de Alice Springs Hash House Harriers en de Katherine Hash House Harriers zetten hun bootinzending te water en legden het parcours af onder protest van de baanofficials.[1] ABC filmde het, en de beelden verschenen die avond in het nieuws in heel Australië.[1]
De protesttocht maakte de grap compleet zonder dat er uitleg nodig was. Een race die was bedacht omdat er geen water was, had eindelijk water gevonden, en de bodemloze boot ging er tóch in.
In de meeste jaren keert de Todd terug naar zijn toegewezen rol in de voorstelling: een droge geul, een strook zand, een plek waar borden met “verboden te vissen” uitkijken op hardlopers die boten dragen die nooit bedoeld waren om te drijven.[1]
