In het Wild Spirit Wolf Sanctuary gedragen de raven zich niet als afstandelijke toeschouwers. Ze landen naast wolvenverblijven, huppen door de wintersneeuw, plagen dieren die rustig van een bot proberen te genieten, en hebben zelfs geprobeerd er vandoor te gaan met vleesballetjes met medicatie die bedoeld waren voor de opgevangen wolven van het reservaat.[1]
Wolven en raven hebben een goed gedocumenteerde wederzijdse relatie: raven volgen wolven naar karkassen en kunnen hen naar prooien of dode dieren leiden, terwijl wolven voedselbronnen openen waar de vogels zelf moeilijk bij zouden kunnen.
Rond een karkas begint de oude bijnaam “wolfvogels” minder als folklore te klinken en meer als veldobservatie. Raven zijn aaseters met scherpe ogen, luide roepen en het geduld om grote roofdieren te blijven volgen. Wolven kunnen elanden, herten, wapiti’s en andere grote dieren neerhalen en openen. Zodra de huid is opengescheurd en het vlees blootligt, komen de raven snel dichterbij: ze eten mee van de prooi en verstoppen soms voedsel voor later.[1][2]
Waarnemers van wolven in Yellowstone hebben gemeld dat raven boven gewonde, jonge of zieke dieren cirkelen, gedrag dat wolven tijdens de jacht mogelijk als aanwijzing gebruiken.[1] Raven zijn ook gezien terwijl ze opgewonden riepen wanneer ze een karkas vonden en wolven naar dode dieren leidden die de vogels niet zelf konden openscheuren.[1] De raaf vindt de afgesloten voorraadkast. De wolf brengt de tanden.
De vogel die wacht op tanden
Een groot karkas in een dikke huid is voor een vogel een praktisch probleem. Intelligentie helpt raven veel op te lossen, maar geeft ze geen wolvenkaken. De vogels kunnen van bovenaf zoeken, zwakte opmerken, locaties onthouden en met roepen en beweging voedsel onder de aandacht brengen. Wolven kunnen achtervolgen, doden, verdedigen en een lichaam openen dat anders gesloten zou blijven.[1][2]
Op Isle Royale is de relatie onderzocht vanuit een andere vraag: waarom jagen wolven vaak in roedels die groter zijn dan een paartje, terwijl twee wolven genoeg kunnen zijn om grote prooien te doden? Biologen John Vucetich en Rolf Peterson, die wolven en elanden bestudeerden in het nationale park in Lake Superior, ontdekten dat gevestigde wolven vrijwel altijd door raven naar een prooi worden gevolgd.[3]
Bij zulke prooien bestaat de gebruikelijke menigte soms uit 5 tot 20 raven.[3] Een raaf kan per dag ongeveer twee pond eten en verstoppen, en Vucetich schatte dat als slechts twee wolven van een gedode eland zouden eten, raven er mogelijk meer dan de helft van zouden kunnen meenemen.[3] Zo bezien kan een grotere wolvenroedel helpen voorkomen dat het avondmaal snavel voor snavel verdwijnt.
Meer dan restjes
Het gedrag houdt niet op bij aas eten. Raven worden gezien rond wolven in opvangcentra, dierentuinen, Yellowstone en andere wolvengebieden.[1][3] Sommige verslagen beschrijven hoe raven wolvenroedels benaderen zelfs wanneer er geen duidelijke maaltijd aanwezig is: ze wippen op en neer, buitelen, trekken aan staarten en spelen rond wolvenwelpen.[5] Jonge wolven kunnen de vogels verdragen of zelfs op hun spel ingaan, in plaats van ze simpelweg weg te jagen.[5]
“Vriend” is in diergedrag een woord om voorzichtig mee te zijn, en de bronnen maken van wolven en raven geen sprookje. Een raaf bij een prooi is nog altijd een concurrent met vleugels. Een wolf is nog altijd een roofdier met tanden. Hun band werkt omdat elk dier een andere vaardigheid meebrengt voor hetzelfde winterprobleem: vlees vinden, het openen, het behouden en er genoeg van binnenkrijgen voordat een ander dat doet.[1][2][3]
Daarom kan de samenwerking het ene moment speels lijken en het volgende moment meedogenloos praktisch. Een raaf cirkelt boven een zwakke wapiti. Een wolf kijkt op bij het geluid. Later, in de sneeuw, ligt het karkas open, de roedel eet, en zwarte vogels stappen dichtbij genoeg om te stelen terwijl de maaltijd nog warm is.
