Op de Mogador-eilanden van Marokko had een visser de valken blijkbaar lang genoeg geobserveerd om hun vreemdste truc te kennen. Kleine vogels kwamen soms vast te zitten in rotsspleten, levend maar niet in staat om te vertrekken, terwijl Eleonora's valken boven de Atlantische Oceaan nestelden.[1]
Het is gedocumenteerd dat Eleonora's valken levende prooien opslaan in rotsspleten nadat ze vliegveren hebben geplukt of vogels hebben gevangen op plaatsen waar ze zich niet vrij kunnen bewegen. Onderzoekers interpreteerden dit als een manier om voedsel vers te houden voor later.
In 2015 beschreven Abdeljebbar Qninba en collega's dit gedrag op basis van veldwerk in de archipel voor de kust van Essaouira. De vogels die ze vonden zagen er anders uit dan gewone restjes. Sommige hadden hun vliegveren verwijderd. Andere werden in smalle holtes geduwd waar hun vleugels en hangende poten geen ruimte hadden om te bewegen.[1]
Laat in het broedseizoen ontmoet de Eleonora's valk een stroom uitgeputte reizigers. Animal Diversity Web merkt op dat de soort broedt op mediterrane eilanden en kusten, waarbij jongen uitkomen rond de trekperiode voor veel kleine Palearctische vogels, en vervolgens ver weg overwintert op Madagaskar en nabijgelegen eilanden.[2]
Een gevangen vogel nabij een nest heeft een korte levensduur. Dode prooi kan te snel uitdrogen als de kuikens het niet opeten. De onderzoekers van Mogador suggereerden dat het levend houden van een vogel gedurende één of twee dagen de valken op het juiste moment vers voedsel gaf, een grimmige kleine oplossing voor een opslagprobleem.[1]
BirdLife brengt de soort in kaart als een trekvogel met broedgebieden rond de Middellandse Zee en een niet-broedgebied in de westelijke Indische Oceaan.[3] De Marokkaanse kliffen passen bij die seizoenslogica: hongerige kuikens erboven, vermoeide vogels die passeren, en vulkanisch gesteente vol met kant-en-klare compartimenten.
De visser verbleef al tientallen jaren regelmatig op de eilanden, volgens het rapport. De onderzoekers leverden namen, data, foto's en een mogelijke verklaring. De oude waarnemer op de eilanden leverde iets bescheidener: het gevoel dat dit een herhaalde gewoonte was in de rotsen.[1]
Een woord als "gevangenhouden" kan de valk bijna menselijk doen klinken, alsof hij wreedheid voor zijn eigen plezier plande. De klif vertelt een kouder verhaal. Een smalle spleet, een losgeraakte set veren, en een nest vol monden maken van overleven een klein stukje logistiek.
Het beeld aan het einde is moeilijk te verzachten. Boven het water zweeft de volwassen vogel op de wind. In de rots blijft een klein lichaam vers omdat het nog leeft. Het eiland is een voorraadkast geworden, en de deur is slechts een spleet in steen.
