Fred Baur hielp niet alleen bij het uitvinden van het Pringles-blik. Hij was er zo trots op dat zijn familie, toen hij in 2008 stierf, een deel van zijn as begroef in een Original Pringles-blik, precies zoals hij had gevraagd.[1][2]
Dat klinkt als een overlijdensdetail dat in een writers’ room is bedacht. Maar het wordt nog beter als je kijkt naar wat Baur werkelijk maakte. Het blik was geen gimmick bij een gewone snack. Het was onderdeel van een technische oplossing voor een saai maar hardnekkig supermarktprobleem: aardappelchips kwamen steeds gebroken, oud en met veel te veel loze lucht als kussen aan.[1][3]
Baurs patent uit 1970 zegt het opvallend nuchter. Traditionele chipzakken, staat er, lieten chips willekeurig verpakt achter, makkelijk te pletten en blootgesteld aan zuurstof en waterdamp, wat oud worden en ranzigheid versnelde.[3] Het antwoord was dus om het hele systeem in één keer opnieuw te ontwerpen: maak de chips uniform, stapel ze netjes en schuif ze in een stijve buisvormige verpakking die ze echt kon beschermen.[1][3] Als je ooit in een Pringles-blik hebt gegrepen en een intacte stapel eruit trok in plaats van een zak zoute scherven, dan heb je de uitvinding precies gevoeld zoals die bedoeld was.
Daar zit de stiekeme genialiteit van Pringles. Het voelt als branding omdat de verpakking zo herkenbaar is, maar onder de mascotte en de kleuren schuilt een logistiek argument. De koker voorkomt dat chips worden geplet. De gestapelde vorm vermindert verspilde ruimte. De afgesloten verpakking houdt vocht en zuurstof buiten.[3] NPR maakte in zijn bericht over Baurs begrafenis hetzelfde punt: het blik zelf was een belangrijke reden waarom het product opviel en miljoenen keren werd verkocht.[1]
Er zit ook iets vreemd ontroerends in de rest van Baurs loopbaan. Volgens The Cincinnati Enquirer werkte hij bij Procter & Gamble aan allerlei voedsel- en opslagproblemen, waaronder frituurolie en een gevriesdroogd ijsproduct dat nooit aansloeg.[2] Veel uitvinders maken nuttige dingen. Veel zeldzamer is de uitvinder wiens beroemdste creatie zo herkenbaar wordt dat mensen haar aan een silhouet kennen. Baur maakte zoiets.
Daarom blijft dit begrafenisverhaal hangen. Ja, het is grappig, maar het herinnert er ook aan dat gewone voorwerpen vol onzichtbare beslissingen zitten. Iemand moest genoeg geven om gebroken chips, muffe lucht en verspilde ruimte om van een snack een gepatenteerd systeem te maken.[3] En tientallen jaren later gaf hij nog genoeg om dat systeem om er een klein stukje van mee het graf in te nemen.[1][2]
