Op kerstavond 1970 plaatste een netwerksitcom twee kleine meisjes midden in een verhaal over ras. In “Sisters at Heart” komt Lisa Wilson, een zwart meisje, op bezoek bij haar witte vriendin Tabitha Stephens. Wanneer de kinderen met racisme worden geconfronteerd, loopt Tabitha’s magie mis, waardoor beide meisjes eruitzien alsof ze een gemengde raciale achtergrond hebben.[1]
De Bewitched-aflevering “Sisters at Heart” werd op 24 december 1970 uitgezonden op ABC, en het verhaal werd geschreven door 26 Afro-Amerikaanse tiendeklassers van Jefferson High School in Los Angeles. Elizabeth Montgomery noemde het later haar favoriete aflevering van de serie.
Darrin Stephens, gespeeld door Dick Sargent, probeert een reclamecontract van een miljoen dollar binnen te halen bij de eigenaar van een speelgoedbedrijf, Mr. Brockway, gespeeld door Parley Baer.[1] De deal klapt omdat Brockway racistisch is en ten onrechte denkt dat Darrin getrouwd is met Dorothy Wilson, Lisa’s moeder.[1]
Samantha Stephens, gespeeld door Elizabeth Montgomery, beantwoordt Brockways vooroordelen met het middel dat de serie haar al jaren had gegeven. Ze spreekt een betovering uit waardoor hij iedereen, inclusief zichzelf, ziet met een zwarte huidskleur.[1] Voor een serie die draaide om neuswipjes, huiselijke misverstanden en omgedraaide gezinssituaties was dat een opvallend direct middel. De fantasie bleef dicht bij gewone kamers: het huis van de Stephens, Darrins werkplek, een zakelijke overeenkomst die wordt vergiftigd door de aannames van één man.
De klas achter het verhaal
De meest opvallende naam op de aftiteling was niet die van een beroemde televisieschrijver. Het verhaal werd toegeschreven aan 26 Afro-Amerikaanse leerlingen uit een tiendeklas Engelse les aan Jefferson High School in Los Angeles.[1] Montgomery en haar echtgenoot William Asher, die de aflevering regisseerde, lieten de leerlingen de set van Bewitched bezoeken voordat de klas betrokken raakte bij het maken van de aflevering.[1]
Jefferson High School werd niet in zachte Hollywoodtermen beschreven. De meeste leerlingen daar konden niet lezen, schrijven of begrijpen op middelbareschoolniveau; 44 procent las op het niveau van groep 5, en maar heel weinig leerlingen lazen veel hoger dan dat.[1] Sargent zei later dat de leerlingen “dol waren op Bewitched” en dat ze met “maar een beetje goedkeuring en motivatie” “tot leven kwamen op de set.”[1]
Daardoor is die vermelding op de aftiteling meer dan een aardigheidje. De leerlingen maakten deel uit van een schoolpopulatie die vaak werd beoordeeld op wat zij níét had: leesniveau, schrijfniveau, begripsniveau. In dit geval zette een primetime-sitcom hun klas in de verhaalcredits. De aflevering gebruikte kinderen niet alleen als symbolen van onschuld. Ze liet leerlingen mee vormgeven aan de situatie waarmee de volwassenen op het scherm moesten omgaan.
Montgomery’s favoriete aflevering
ABC zond “Sisters at Heart” uit als de dertiende aflevering van het zevende seizoen van Bewitched en als de 213e aflevering in totaal.[1] De aflevering werd op 24 december 1970 als kerstaflevering uitgezonden en was de daaropvolgende december opnieuw te zien.[1] Dat tijdslot rond de feestdagen gaf het halfuur een duidelijk moreel kader, maar Montgomery’s eigen beschrijving was persoonlijker.
Montgomery noemde “Sisters at Heart” haar favoriete aflevering van Bewitched.[1] Ze zei dat de aflevering “in de ware geest van Kerstmis” was gemaakt en beschreef haar als “bedacht naar het beeld van onschuld en gevuld met waarheid.”[1] Voor de ster van een langlopende fantasy-sitcom was de aflevering die haar het meest bijbleef niet simpelweg de vreemdste betovering of het spectaculairste magische ongelukje. Het was de aflevering waarin een klas tiendeklassers racisme in het mechaniek van een familiekomedie plaatste.
De onderdelen voelen nog altijd opvallend klein voor zo’n groot onderwerp: een account voor een speelgoedbedrijf, het werk van een vader, de spreuk van een heks, twee kinderen die vrienden proberen te zijn. Maar precies daar zet de aflevering druk. In een serie die beroemd werd om een wiebelend neusje, blijft het beeld hangen van Lisa en Tabitha naast elkaar, daar neergezet door leerlingen die op de set waren uitgenodigd en het verhaal in handen kregen.
