Jake had nog twee jaar voordat hij naar de universiteit zou gaan, dus hij deed wat elke redelijke tiener die voor een deadline stond zou doen: hij e-mailde zijn vrienden de regelboeken voor The Campaign for North Africa. Daarna gingen ze aan een eettafel in huis zitten en begonnen aan een bordspel dat, met een normale weekendsnelheid, nog steeds gespeeld zou kunnen worden als ze oud genoeg waren om hun eigen kinderen te hebben.[1]
The Campaign for North Africa is een bordwargame uit 1978 over de Tweede Wereldoorlog, beroemd om zijn speelduur van 1.500 uur, tien aanbevolen spelers en een logistieke regel die Italiaanse troepen extra water laat nodig hebben om pasta te koken.
Simulations Publications, Inc. bracht de doos in 1978 op de markt en beloofde een simulatie van de woestijnoorlog in Libië en Egypte van 1940 tot begin 1943. Wargame Academy beschrijft het als het meest logistiek georiënteerde spel dat ooit is ontworpen, gebouwd voor geavanceerde wargamers en serieuze studenten geschiedenis, in plaats van casual spelers die op zoek zijn naar een snelle overwinning.[2]
Een volledige campagne omvat 111 beurten, waarbij elke beurt staat voor één week oorlog. De aanbevolen opstelling verdeelt tien mensen in twee teams, met taken die minder klinken als spelavondrollen dan als een hoofdkwartierpersoneel: opperbevelhebber, logistiek commandant, commandant achterhoede, luchtmachtcommandant en frontliniecommandant.[3] Eén persoon verplaatst niet zomaar tanks. Iemand anders moet de tanks in leven houden.
De beroemde pastaregel zit daar als een klein grapje dat op de een of andere manier de hele tafel heeft overgenomen. Kotaku beschrijft dat Italiaanse troepen een extra waterrantsoen nodig hebben om hun pasta te kunnen koken; troepen aan wie dat rantsoen wordt geweigerd, kunnen gedesorganiseerd raken in het veld.[1] De grap is raak omdat het ook het punt is. Het spel verandert romantiek over woestijnoorlogvoering in papierwerk, dorst, brandstof, timing, opslag en de vernedering om door het avondeten te worden tegengehouden.
De kaarten strekken zich uit tot ruwweg 2,9 meter wanneer ze aan elkaar worden gelegd, met duizenden fiches, meerdere regel- en kaartboekjes, en genoeg tafels om een eetkamer het gevoel te geven dat deze is geleend van een legerkantoor.[3] De beschrijving van Wargame Academy is bijna teder over de last: heel weinig is geabstraheerd, en de spelers moeten een enorme hoeveelheid informatie verwerken en coördineren.[2]
Kotaku merkte op dat spelers zich hoe dan ook rond het spel verzamelden, inclusief Jake en zijn vrienden, aangetrokken door de schaal van een poging waarvan de ontwerper zelf niet volledig had verwacht dat mensen het zouden voltooien.[1] Een normaal bordspel laat mensen doen alsof oorlog kan worden beslist door lef en slimme zetten. Dit spel laat hen een kwartiermeester aanstellen en vragen of het pastawater is aangekomen.
Op Jakes tafel veranderden een rantsoenkaartje, een bevoorradingskolom en een paar extra eenheden water voor noedels kartonnen soldaten terug in hongerige lichamen. Het spel is grappig omdat het pasta de zwaartekracht van artillerie geeft. Het uiteindelijke beeld is een kwartiermeester in de eetkamer die over de kaart leunt en ervoor zorgt dat het leger genoeg water heeft om te eten.
