In het eerste seizoen van de Ierse voetbalcompetitie stond William McCrum op doel voor Milford FC en zag hij hoe de bal steeds weer langs hem heen ging. BBC Bitesize meldt dat zijn club 61 doelpunten incasseerde in 14 wedstrijden, wat een lastige manier is om interesse te krijgen in voetbalrechtvaardigheid.[1]
De strafschop werd in 1890 voorgesteld door William McCrum, een doelman uit Milford, County Armagh, om opzettelijke overtredingen dicht bij het doel te bestraffen. Regelmakers bespotten het idee aanvankelijk omdat het iets toegaf wat het Victoriaanse voetbal liever niet zei: spelers zouden kunnen valsspelen wanneer er een doelpunt op het spel stond.
McCrum stelde een oplossing voor die iedereen die ooit langs een doellijn heeft geschreeuwd, zou begrijpen. Als een verdediger opzettelijk een speler liet struikelen, vasthield of de bal met de hand speelde binnen twaalf yards van zijn eigen doellijn, zou het andere team één zuivere schot op doel krijgen. Home of the Penalty Kick, een geschiedenisproject uit Milford, vermeldt dat hij het voorstel in 1890 indiende bij de Ierse voetbalbond, en dat de IFAB het een jaar later goedkeurde.[2]
De International Football Association Board hoorde het voorstel en vond een belediging verborgen in de oplossing. BBC Bitesize zegt dat regelmakers het de "Ierse motie" noemden en het weglachten, omdat voetbal zichzelf nog steeds graag voorstelde als een herenspel. Het voorstel van McCrum was nuttig omdat het onbeleefd was. Het ging ervan uit dat een respectabele speler, met een publiek dat toekeek en een doelpunt in het verschiet, de regels opzettelijk zou kunnen overtreden.[1]
Tijdens een kwartfinale van de FA Cup tussen Stoke City en Notts County, kwam die beleefde theorie in aanraking met een bal dicht bij de lijn. EPIC, het Ierse emigratiemuseum, wijst naar de wedstrijd als een van de episodes die McCrums idee moeilijker te negeren maakte: een handsbal op de doellijn liet Stoke achter met slechts een lachwekkende vrije trap in plaats van het doelpunt dat hen was ontzegd.[3] Een wet die als een belediging had geklonken, begon op boekhouding te lijken.
Op 2 juni 1891 had de IFAB de strafschop opgenomen in de Spelregels. De eerste versie was ruwer dan het moderne ritueel: geen vaste plek, geen strafschopgebied zoals de fans van nu het kennen, en een schot dat overal langs een lijn op twaalf yards van het doel genomen kon worden. Wikipedia's geschiedenis van de wet merkt op dat de strafschopstip en het moderne strafschopgebied later kwamen, in 1902.[4]
Milford noemt zichzelf nu de thuisbasis van de strafschop, wat een nette burgerlijke eer is voor een regel die voortkomt uit een rommelig vermoeden. Elke moderne strafschop begint nog steeds met McCrums kleine bekentenis: een spel kan mooi zijn en toch een antwoord nodig hebben op de hand die uitreikt wanneer niemand wil verliezen. Vóór het fluitsignaal, vóór de langzame aanloop, vóór de doelman op de lijn wiegt, is er die oude troebele vraag: wat doet een heer als de bal op het punt staat over te gaan?
