De kaart oogt bijna té overzichtelijk: rode counties waar alcoholverkoop verboden is, blauwe counties waar die is toegestaan, en gele gebieden daartussenin. Maar iemand die bier wil kopen, ervaart zo’n kaart niet als een beleidsdiagram. Voor hem betekent het simpelweg: rijden naar het volgende rechtsgebied.[1]
Dry counties verbieden de verkoop van alcohol, maar een Kentucky-onderzoek dat in literatuur over dry counties wordt aangehaald, koppelde ze aan sterftecijfers door rijden onder invloed die ongeveer 3,6 keer zo hoog waren als in wet counties, waarschijnlijk doordat sommige inwoners verder reizen om alcohol te kopen of te drinken.
Een dry county kan bars verbieden, slijterijen verbieden, of allebei, afhankelijk van de lokale regels. In de Verenigde Staten bestaan nog steeds counties waar het lokale bestuur alcoholverkoop verbiedt, vooral in delen van het Zuiden, terwijl andere counties wet of “moist” zijn: daar is verkoop toegestaan met minder of gedeeltelijke beperkingen.[1]
Dit beleid komt voort uit een lange Amerikaanse traditie om alcoholwetgeving lokaal te regelen. De nationale drooglegging eindigde met het Eenentwintigste Amendement, maar beperkingen op staats- en lokaal niveau bleven wettelijk toegestaan. Veel staten lieten counties en gemeenten zelf beslissen, vaak via zogeheten local-option laws, of alcohol binnen hun grenzen verkocht mocht worden.[1]
Die lokale keuze creëert een praktisch gat. Veel dry gemeenschappen beperken de verkoop, niet het bezit of het drinken. Een inwoner kan dus thuis alcohol drinken, of alcohol kopen in een nabijgelegen wet county, ook al ontvangt de eigen county geen omzetbelasting en zijn er geen winkels gevestigd.[1]
De weg om de regel heen
De bevinding uit Kentucky die vaak in discussies over dry counties wordt aangehaald, draait precies om dat gat tussen verkoop en gebruik. Als alcohol niet dichtbij verkrijgbaar is, reizen sommige mensen verder om het te kopen of om ergens te drinken waar het wordt geschonken. Daarna is ook de terugreis langer, en het gevaarlijke deel van rijden onder invloed wordt net zo goed in kilometers gemeten als in bedoelingen.[1]
Het gemelde resultaat is zo’n cijfer waardoor het beleid bijna omgekeerd aanvoelt: dry counties hadden een sterftecijfer door rijden onder invloed dat ongeveer 3,6 keer zo hoog lag als in wet counties, ook al werd het aandeel ongevallen waarbij alcohol betrokken was als vergelijkbaar beschreven. Het verschil zat dus niet simpelweg in de vraag óf alcohol een rol speelde. Het zat in hoeveel weg een bestuurder onder invloed moest afleggen.[1]
Onderzoekers die in de literatuur over dry counties worden geciteerd, maakten hetzelfde punt in eenvoudiger geografische termen. Mensen in wet counties wonen vaker dichter bij drinkgelegenheden, terwijl dry laws drinkers de countygrens over kunnen duwen en zo hun blootstelling aan ongevalsrisico op de weg naar huis vergroten.[1]
Een afzonderlijke CDC-studie naar reizen voor voedsel laat zien waarom zulke grenzen beleidsmakers op het verkeerde been kunnen zetten. In vijf Amerikaanse steden ontdekten onderzoekers dat slechts 34 procent van de eetgelegenheden die deelnemers bezochten, binnen het census tract van hun eigen buurt lag. Mensen reisden vaak buiten het officiële gebied dat wordt gebruikt om hun omgeving te beschrijven.[2]
Alcohol is ander gedrag, met andere risico’s, maar het kaartprobleem is herkenbaar. Een countygrens kan beschrijven wat binnen een plaats legaal is, zonder te beschrijven waar inwoners werkelijk naartoe gaan. Een wet kan alcohol minder zichtbaar maken in de hoofdstraat, terwijl de drinkrit blijft bestaan — alleen langer.[1]
Wat het verbod kan verhullen
Dry laws veranderen het lokale straatbeeld wel degelijk. Ze kunnen voorkomen dat er een slijterij opent bij het gerechtsplein, barverkeer weghalen uit een winkelstraat en alcohol minder gemakkelijk verkrijgbaar maken. Dat zijn echte effecten, en dry counties zijn niet allemaal hetzelfde. Sommige verbieden verkoop voor gebruik elders, sommige verbieden consumptie ter plaatse, en sommige verbieden beide.[1]
De statistiek uit Kentucky is beperkter dan een eindoordeel over elke vorm van alcoholbeperking. Ze zegt dat wanneer een gemeenschap verkoop verbiedt zonder consumptie te stoppen, het risico zich naar de weg kan verplaatsen. De county krijgt minder alcoholzaken in het straatbeeld, maar sommige inwoners krijgen een langere rit tussen het glas en de oprit.
Op de kaart lijkt de rode county afgesloten. Op de grond kan het een verkeersbord aan de grens zijn, een kassabon uit de county ernaast, en koplampen die in het donker terugkomen naar een plek die alcohol buiten de deur probeerde te houden.[1]
