De eerste woorden die Thomas Edison probeerde met zijn vreemde nieuwe kantoormachine kwamen uit Richard III: "Nu is de winter van ons ongenoegen." Het apparaat bracht geen inkt aan. Het stootte de zin in papier met een kleine gemotoriseerde stylus, en toen Edison de stencil ininkte, trok hij 100 kopieën uit één handgeschreven regel.[1]
Voordat de fonograaf en praktische elektrische verlichting hem beroemd maakten, bracht Thomas Edison een elektrische pen en dupliceerpers op de markt. Het gebruikte batterijen en een kleine motor om gaten in manuscripten te ponsen, zodat kantoren de stencil konden inkten en een pagina konden kopiëren.
Edison was 28 toen de pen vorm kreeg in zijn winkel in Newark, al diep in telegrafie en met bijna 100 patenten op zijn naam. Kantoorklerken besteedden nog steeds hele dagen aan het handmatig overschrijven van brieven, kwitanties en rekeningen, wat de blanco pagina net zozeer een zakelijk probleem maakte als een schrijfoppervlak.[1]
Binnenin de pen was de truc wonderbaarlijk fysiek. Edisons patent uit 1876 beschreef een buis met daarin een naald, een punt die naar voren kon schieten om papier te doorboren en vervolgens terug te trekken zodat de hand naar de volgende slag kon bewegen.[2] Smithsonian beschrijft het voltooide gereedschap meer als een naaimachine dan als een pen, aangedreven door natte-cel batterijen en een kleine elektromotor die de stylus ongeveer 8.000 keer per minuut bewoog.[1]
De set van $30 kwam met de pen, pers, roller, inktfles en batterij. Edison adverteerde ermee met een circulair, gemaakt door de machine zelf, waarin hij beloofde dat gewone manuscripten snel en in grote aantallen konden worden gekopieerd. Halverwege september verkochten zijn agenten naar verluidt acht pennen per dag alleen al in New York City.[1]
Op de United States Centennial Exhibition van 1876 in Philadelphia werd de "Elektrische Pen en Dupliceerpers" voldoende openbaar om een bronzen medaille te winnen. Edison verkocht al snel de fabricage- en marketingrechten, en A.B. Dick uit Chicago zette later hetzelfde kopieerproces om in de eerste stencilmachine (mimeograaf).[1] De elektrische pen behoort ook tot het langere verhaal van vroege gemotoriseerde kantoorapparaten, een kleine machine die handschrift zich liet gedragen als reproduceerbare gegevens voordat kantoren fotokopieerapparaten, printers of schermen hadden.[3]
Charles Batchelor herinnerde zich later hoe de medaille op een middag aankwam in Edisons kantoor in New York. Hij en Edison gingen met de veerboot naar huis, verdiept in gesprekken over experimenten, en lieten de medaille achter. Batchelor wilde teruggaan. Edison zei dat iemand het vast had opgeraapt, en liet de prijs gaan.[1]
Binnen een jaar jaagde Edison op een machine die spraak kon reproduceren. Al snel duwden de fonograaf en het elektrische licht de geperforeerde papieren pen naar de achtergrond. Maar de vergeten gadget toont Edison vóór de marmeren standbeeldversie: een jonge uitvinder die kijkt naar de pijnlijke hand van een klerk, een markt hoort in het geschraap van dubbel papierwerk, en zelfs zijn medaille achterlaat terwijl zijn gedachten zich richtten op de volgende machine.
