John Basinger sloot op middelbare leeftijd een vreemde deal met zichzelf: terwijl zijn lichaam zijn herhalingen deed, zou zijn mond Milton voordragen. Op de hometrainer voegde hij zeven nieuwe regels van Paradise Lost toe. Tijdens het gewichtheffen herhaalde hij veertien regels die hij al had opgeslagen. Het gedicht was geen hobby die hij na zijn pensioen oppakte. Het werd een tweede training, gemeten in adem, zweet en blank vers.[1]

Acteur en docent John Basinger wordt beschouwd als de enige bekende persoon die alle twaalf boeken van John Miltons Paradise Lost uit zijn hoofd heeft geleerd, meer dan 10.000 regels en ongeveer 60.000 woorden.[4]

Basinger was 58 toen het project in 1993 begon. Miltons gedicht telt 10.565 regels, en Basinger schatte later dat het leren ervan tussen de 3.000 en 4.000 uur in beslag nam, verspreid over bijna negen jaar. In december 2001 voerde hij het geheel uit zijn hoofd uit gedurende drie dagen in een theater in Norwich, Connecticut.[3]

In een interview uit 2004 benadrukte Basinger dat de truc geen fotografisch geheugen was. Hij kon geen kentekenplaten even bekijken en ze onthouden. Wat hij wel had, was een dagelijkse afspraak met een tekst die groot genoeg was om bijna ieders intenties te dwarsbomen, en dan het geduld om ernaar terug te keren totdat de regels geen bezoekers meer waren, maar kamers.[3]

Psycholoog John Seamon zag een van Basingers latere optredens in 2008 en bracht de prestatie naar het lab. Onderzoekers gaven Basinger twee aanwijzingsregels en vroegen hem de volgende tien te produceren. Over de tests heen herinnerde hij zich ongeveer 88 procent van de woorden correct, en zijn fouten waren eerder weglatingen dan vervangingen of verzinsels.[1] De studie in Memory behandelde hem als een geval van uitzonderlijke memorisatie, op latere leeftijd verworven, niet als een jeugdige prodigy die slechts een verborgen gave onthulde.[2]

Vóór Paradise Lost bracht Basinger decennia lang woorden in zijn lichaam om andere redenen. Hij was een acteur, schrijver, docent en langdurig lid van het National Theatre of the Deaf, waar hij American Sign Language leerde en jarenlang optrad. CT Insider beschreef hem als een kunstpromotor uit Middletown en voormalig theaterprofessor aan Wesleyan die in 2026 op 92-jarige leeftijd overleed.[3] Zijn carrière had hem al geleerd om taal te beschouwen als adem, gebaar, entree en pauze.

Toen Basinger probeerde uit te leggen wat al die uren hadden opgebouwd, greep hij naar architectuur. Hij noemde het gedicht een kathedraal die hij in zijn gedachten droeg, een plek waar hij kon binnenstappen en rondlopen. De zin is gemakkelijk te romantiseren, maar de arbeid eronder bleef hardnekkig fysiek: zeven regels op de fiets, veertien regels met de gewichten, morgen weer een uur, en dan nog een.

Een gedicht, beroemd om de hemel, rebellie en de val van de mens, overleefde in één ouder wordende acteur omdat hij geheugen behandelde als een repetitie. Aan het einde van een voorstelling, zo zei Basinger, zou hij het gedicht omhoog houden en het een buiging laten maken.[1] Het applaus was voor Milton. Ergens daarachter waren de fiets, de halterbank en de volgende zeven regels die wachtten op morgen.

Bronnen

  1. British Psychological Society Research Digest, "Het is nooit te laat om een gedicht van 60.000 woorden te memoriseren"
  2. Seamon, Punjabi en Busch, "Memorising Milton's Paradise Lost," Memory
  3. CT Insider, "John Basinger, acteur en voormalig theaterprofessor aan Wesleyan, overlijdt op 92-jarige leeftijd"
  4. Wikipedia, "John Basinger"