Het British Museum dateerde de slak: 25 maart 1846. Het gaf hem ook een naam, Helix desertorum. Daarna zat de schelp vastgelijmd aan een stuk karton, met de opening naar beneden gericht. Binnenin de schelp leefde het dier nog steeds.[1]

Toen Grant Allen het voorval in 1889 navertelde, legde hij uit hoe een levend dier in een collectie lege schelpen terecht kon komen. Verzamelaars verwachtten over het algemeen dat de bewoners van specimens die uit het buitenland werden verzonden, verwijderd waren. Zij bewaarden de harde buitenschaal; het vlees hoorde achtergelaten te zijn. Deze was echter met zijn bewoner nog binnenin vanuit Egypte gereisd. De naam en datum op de kaart registreerden zijn aankomst zonder de fout te onthullen.[1]

Op 7 maart 1850 merkte iemand op dat het papier onder de schelp verkleurd was. Samuel Woodwards A Manual of the Mollusca vermeldt de waarneming: de slak leek op een gegeven moment naar buiten te zijn gekomen terwijl hij aan de kaart vastzat. Woodward beschreef de sporen als schijnbaar gemaakt in een poging om weg te komen. Het dier had zich vervolgens teruggetrokken en zijn opening afgesloten met een glanzend vlies.[2]

De sporen op het papier boden een aanwijzing van beweging gedurende die bijna vier jaar, hoewel Woodwards verslag niet kon vaststellen wanneer het dier zich had geroerd, of hoe vaak. De data aan weerszijden van het interval zijn precies. Wat er binnenin gebeurde, moet worden samengesteld uit een bevlekte kaart en een afgesloten schelp.[2]

Nadat de sporen waren gevonden, dompelden de mensen die het specimen onderzochten het onder in lauw water. De slak herstelde. Tegen 13 maart kon Woodward melden dat hij "levend en bloeiend" was. In Allens latere vertelling stak hij zijn kop uit en klom naar de rand van het bassin. Het museum had nu een dier dat in water bewoog, waar het voorheen een schelp op papier had gehad.[1][2]

In de Egyptische woestijn leeft de soort die nu Eremina desertorum heet, onder droge omstandigheden die dergelijk overleven nuttig maken.[3] Woodward besprak het museumspecimen onder voorbeelden van slakken die langdurige opsluiting overleefden, en beschreef de lethargie van landslakken tijdens warm, droog weer als een "zomerslaap." Die capaciteit had dit dier door een reis naar Engeland en jarenlang gemonteerd in een collectie gedragen.[1][2]

Op pagina zeven van Woodwards handboek verschijnt het specimen in een houtsnede, getekend naar het leven in maart 1850. Zijn lichaam strekt zich uit buiten de spiraalvormige schelp; zijn kop en tentakels reiken naar voren. Het karton is verdwenen. Onder de afbeelding vermeldt een kort onderschrift de correctie: "Van een levend specimen in het British Museum, maart 1850."[2]

Bronnen

  1. Grant Allen, Seven-Year Sleepers (1889)
  2. Samuel Woodward, A Manual of the Mollusca, blz. 7 en 18-19 (1851)
  3. Eremina desertorum: soort en historische context

Hoofdafbeelding: illustratieve moderne foto van een Eremina desertorum-schelp in Israël, niet het historische museumspecimen. Foto door Chaym Turak via Wikimedia Commons, bijgesneden en van formaat gewijzigd. Afbeelding en afgeleide gelicentieerd onder CC BY-SA 4.0.