Harriet Quimby voltooide een van de gedurfdste prestaties van het vroege luchtvaarttijdperk, en de geschiedenis haalde er bijna niet van op. Op 16 april 1912 werd ze de eerste vrouw die solo over het Kanaal vloog, slechts één dag nadat de Titanic zonk, wat betekende dat een spectaculaire daad van moed verdween onder een spectaculaire ramp.[1][2]
Quimby was geen toevallige waaghalzer. Ze was al een succesvolle journaliste en scenarioschrijver die moderne roem begreep voordat de meeste instellingen dat deden.[3][4] Ze schreef voor Leslie's Illustrated Weekly, behandelde luchtvaart toen vliegtuigen er voor veel mensen nog uitzagen als elegante doodstrappen, en overtuigde haar redacteur om haar vliegles te helpen financieren zodat ze vanuit het verhaal kon rapporteren.[3]
In augustus 1911 werd Quimby de eerste Amerikaanse vrouw die een vliegbrevet behaalde, certificaat nr. 37.[3][4] Ze werd ook bekend om een violet satijnen vliegbroek dat half praktisch uitrusting, half persoonlijk manifest leek.[3] Ze begreep iets essentieels: als de wereld naar een vrouw kijkt die iets nieuws doet, geef haar dan een beeld dat ze niet kan vergeten.
Toen kwam het Kanaal. Terwijl ze een Blériot-monofoon van Dover naar Frankrijk vloog, navigeerde Quimby door zware wolken met weinig meer dan een horloge, een handkompas en, volgens Dover-historici geciteerd door de BBC, een warmwaterkruik om haar middel gebonden voor warmte.[1][2] Ze landde veilig na ongeveer een uur in de lucht en schreef luchtvaartgeschiedenis.[1][4]
En bijna niemand merkte het op de manier die ze hadden moeten doen.
De kranten berichtten wel over de prestatie, maar de Titanic was de dag ervoor gezonken en had de voorpagina's en de publieke aandacht in één ruk opgeslokt.[1][2] Quimby had een soort eerste bereikt die gewoonlijk legendarisch wordt. In plaats daarvan werd ze een voetnoot bij een catastrofe waar ze niets mee te maken had.
Er zit een extra steek in dat resultaat omdat Quimby niet veel tijd meer had om de schijnwerpers terug te winnen. Minder dan drie maanden later kwam ze om het leven tijdens een luchtvaartbijeenkomst nabij Boston toen zij en haar passagier uit haar vliegtuig vielen.[4] Vroeg vliegen was zo gevaarlijk, en Quimby wist dat. Het tijdperk maakte beroemdheden snel en begroef ze ook snel.
Dat is wat het verhaal laat blijven hangen. Quimby deed alles goed. Ze ontwikkelde de vaardigheid, behaalde de certificaten, begreep publiciteit en leverde de doorbraak. Ze verloor toch de race tegen een grotere koppenlijn. De geschiedenis herinnert zich wat er gebeurde, maar ook wat mensen de kans hadden op te merken.[1][3][4]
