Alan Shepard bewaarde de golfballen voor het laatst. Apollo 14 had twee maanwandelingen rond Fra Mauro doorgebracht, waarbij Shepard en Edgar Mitchell gereedschap sleepten, experimenten opzetten, monsters verzamelden en telkens weer leerden hoeveel werk een simpele beweging werd binnen een drukpak. Tegen het einde van de tweede EVA haalde Shepard een klein stukje aards vermaak tevoorschijn: twee witte golfballen en een ijzer zes clubhoofd aangepast voor de Maan.
Alan Shepard sloeg twee golfballen op de Maan tijdens Apollo 14, met behulp van een ijzer zes clubhoofd bevestigd aan een maanmonstergereedschap. De eerste slag landde in een krater, terwijl latere beeldanalyse de bekendere tweede slag op ongeveer 40 yards schatte.
Vóór de lancering had Shepard een speciaal ijzer zes clubhoofd geregeld dat kon worden bevestigd aan een maanmonster-terugkeergereedschap, het handvat dat astronauten bij zich hadden voor het verzamelen van stenen en grond. Een complete club zou belachelijke vracht zijn geweest. Een clubhoofd dat een goedgekeurd gereedschap in een golfclub veranderde, was precies klein genoeg om de reis te maken.[1]
NASA's beeldarchief toont hoe vreemd het moment was zonder het poëtisch te willen maken. Shepard staat op het grijze oppervlak met het aangepaste gereedschap. Mitchell is dichtbij. Om hen heen staan de S-Band antenne, de uitrusting van de maanlander en de rommel van een werkende expeditie. De archiefbeschrijving identificeert het object duidelijk: een echt ijzer zes bevestigd aan het handvat voor noodmonsters.[2]
De slag had niets van de strakke geometrie van golf. Shepard kon zijn voeten niet plaatsen, zijn heupen niet draaien, of beide handen gebruiken zoals een golfer op Aarde zou doen. Het pak dwong hem tot een eenhandige slag. Zijn eerste poging schopte stof op en stuurde de bal in een nabijgelegen krater, volgens Astronomy. Bij de tweede verliet de bal het zicht van de televisiecamera en Shepard gaf de zin die mensen zich herinnerden: "mijlen en mijlen en mijlen."
De officiële zaken van Apollo 14 waren serieuzer en veel minder sierlijk. NASA beschrijft het als de derde maanlanding, waarbij Shepard en Mitchell Fra Mauro verkenden terwijl Stuart Roosa in een maanbaan bleef.[3] De mannen werkten door checklists, gereedschap, monsters, camera's en de fysieke onhandigheid van een plek waar elke stap kosten met zich meebracht. De golfslag landde omdat het na al dat werk kwam, niet los ervan. Het was een klein menselijk gebaar aan het einde van een zware klus.
Tientallen jaren later ging beeldspecialist Andy Saunders terug door Apollo-foto's en -video om de ballen te lokaliseren. De cijfers brachten de grap terug naar het maanstof. Astronomy meldt dat Saunders schatte dat de eerste bal ongeveer 24 yards aflegde en de tweede ongeveer 40 yards, ver onder Shepards latere schatting van 200 yards en veel korter dan de komische opschepperij op de uitzending.[1]
Het oude televisiebeeld heeft nog steeds de charme van een slechte thuisvideo van een andere wereld: een wit pak, een dun gereedschapshandvat, grijze grond, een tweede astronaut die toekijkt. De bal is er nauwelijks. Dat voelt goed. Shepard gaf de Aarde een zin die groot genoeg was om thuis te komen, maar de Maan hield het bewijs bescheiden, twee kleine slagen in stof dat nog nooit een fairway had gezien.
