Op een zomermiddag in 1997 vroeg NASA een ruimtevaartuig om iets te doen wat geen zorgvuldige machine hoort te doen. Na een reis van zeven maanden naar Mars, raakte Mars Pathfinder de planeet binnenin een opgezwollen bundel airbags, sprong over de grond als apparatuur die uit een vrachtwagen gegooid was, en ontvouwde zich pas daarna tot een laboratorium.
Mars Pathfinder landde op Mars door airbags te gebruiken, stuiterde ongeveer 15 keer en steeg tot wel 15 meter voordat het stopte. De 'strandbal'-aankomst hielp bij het afleveren van Sojourner, de eerste robotrover die op het Martiaanse oppervlak reed.
Op 4 juli 1997 kwam Pathfinder de dunne Martiaanse atmosfeer binnen, vertraagde onder een hitteschild en parachute, vuurde raketten af nabij het oppervlak en raakte de grond met ongeveer 50 km/u. NASA zegt dat het met airbags omwikkelde vaartuig ongeveer 2,5 minuut stuiterde voordat het tot stilstand kwam op ongeveer een kilometer van het eerste inslagpunt.[1]
In Sandia's High Altitude Chamber moest het airbag-idee in het klein worden getest voordat NASA het op volle afstand vertrouwde. Ingenieurs bouwden een prototype op schaal 0,38, voerden computerberekeningen uit, veranderden de druk eromheen, lieten hardware vallen met representatieve snelheden en keken naar het ene resultaat dat er toe deed: een lander die ruw genoeg behandeld was om te bewijzen dat hij nog steeds kon functioneren. Het werkwoord in het technische rapport is "valideren", maar het ritueel was alledaagser. Ze oefenden een crash totdat de crash onderdeel werd van de machine.[2]
Voordat Pathfinder een wetenschappelijke missie kon worden, moest het een gepland verlies van evenwicht overleven. De mensen die het bouwden, maakten een delicate machine die naar Mars kon worden gesmeten en toch wakker kon worden. Hun vertrouwen kwam voort uit het oefenen van het 'lelijke' deel: de val, de klap, de stuitering, de pauze voordat er iets openging.
Sojourner rolde van de lander af als een rover die klein genoeg was om bijna als speelgoed te lijken, ongeveer 10,4 kilogram volgens Britannica, maar het veranderde hoe Marsverkenning eruit kon zien. Pathfinder droeg een bewegende verkenner die stenen kon benaderen, grond en steen kon testen, en de landingsplaats van een ansichtkaart kon veranderen in een plek met taken, wielsporen, benoemde stenen en dagelijkse commando's die elke ochtend vanaf de aarde werden verzonden.[3]
Elk commando kwam aan op een plek die was begonnen als een crashlocatie. Tegen 27 september had de missie 2,3 miljard bits aan informatie teruggestuurd, meer dan 16.500 landerbeelden, 550 roverbeelden, chemische analyses van stenen en grond, en weergegevens. NASA zegt dat de resultaten het idee ondersteunden dat het oude Mars ooit warmer en natter was geweest dan de droge vlakte die Pathfinder fotografeerde.[1]
Een strandbal is de verkeerde vorm voor menselijke waardigheid. Daarom voelt de landing nog steeds charmant aan. NASA maakte de aankomst niet gracieus. Het wikkelde een machine in stoffen zakken, liet de fysica ermee rondslingeren, wachtte tot het stuiteren stopte en opende de 'bloembladen'. De eerste rover begon zijn werk naast de verfrommelde airbags die eerst de klappen hadden opgevangen.
