J. Marion Sears betaalde James Reavis $160 voor een akte van zijn eigen eigendom in Phoenix. Het huis stond in wat nu het centrum van Phoenix is. Lang daarna vonden vrijwilligers van het museum waar het naartoe was verplaatst het document waarin de betaling was vastgelegd. Reavis claimde miljoenen acres in Arizona en New Mexico met behulp van vervalste Spaanse documenten.[1]

In de jaren 1880 eiste Reavis betaling van mensen met huizen, bedrijven en spoorlijnen binnen de grenzen die hij claimde. Hij bood hen kwijtingen aan, juridische documenten waarin hij zijn vermeende belang in hun eigendom opgaf. Een eigenaar kon hem nu betalen of wachten tot ambtenaren de geschiedenis van het landgoed van een Spaanse edelman hadden ontward. Ondertussen hing de dreiging boven het huis.[1][2]

Toen de Southern Pacific Railroad Reavis betaalde, hadden andere eigenaren een nieuwe reden om zich zorgen te maken. Een spoorwegmaatschappij kon zich advocaten veroorloven. Als zij besloten had te schikken, hoeveel kans had een individuele huiseigenaar dan? Het verslag van John Myers Myers in American Heritage beschrijft angstige bewoners die betaalden of hun eigendommen verlieten nadat de spoorwegmaatschappij haar regeling had getroffen. De mijnmaatschappij Silver King betaalde ook.[2]

Om zijn eisen kracht bij te zetten, gebruikte Reavis een verplichting die de Verenigde Staten hadden aanvaard toen zij voormalig Mexicaans grondgebied verwierven: het eren van geldige Spaanse en Mexicaanse landconcessies. Reavis leverde de ontbrekende concessie zelf. Hij bouwde een papieren geschiedenis rond een fictieve Spaanse edelman, Miguel de Peralta, en plaatste documenten in archieven waar iemand die zijn verhaal controleerde ze kon vinden.[1][2]

In Mexico bevestigden notarissen dat zijn kopieën overeenkwamen met de records die zij hadden geïnspecteerd. Iemand die zijn papieren controleerde, kon naar een archief reizen en het overeenkomstige record vinden, precies waar het hoorde te zijn. Reavis had zowel de claim als het bewijs geleverd dat iemand zou kunnen gebruiken om deze te verifiëren. Hij trouwde uiteindelijk met Sophia Treadway en presenteerde haar als de erfgename van de verzonnen familie.[1][2]

In zijn rapport over de claim beschreef landmeter-generaal Royal A. Johnson een geel vel dat op de achterkant van een titelpagina was geplakt. Bij het optillen van het vel waren toegevoegde woorden tevoorschijn gekomen die de pagina met Peralta verbonden. Johnson identificeerde de fijne lijnen van een stalen pen en concludeerde dat het schrift recent was toegevoegd.[3]

Op een andere pagina vergeleek Johnson de gedrukte letter S met letters in achttiende-eeuwse documenten. De typografie zag er verkeerd uit. Johnson legde het vermeende koninklijke papierwerk naast andere oude documenten en vond verschillen die een angstige landeigenaar waarschijnlijk niet zou hebben opgemerkt. De landclaim mislukte in de rechtbank in 1895; Reavis ging vervolgens naar de gevangenis.[2][3]

In het Pioneer Living History Museum legde vrijwilliger Karen Chen de betaling van Sears aan KJZZ uit door te wijzen op de angst van de eigenaren om hun land en alles erop te verliezen. Het museum had zijn Victoriaanse huis. De vrijwilligers hadden ook een akte gevonden van de man die zijn eigendom had bedreigd: $160 betaald aan James Reavis.[1]

Bronnen

  1. KJZZ: Onverteld Arizona, De Baron van Arizona
  2. American Heritage: De Prins der Oplichters
  3. Royal A. Johnson: Tegengesteld rapport over de vermeende Peralta Grant (1890)

Hoofdafbeelding: James Reavis, gepubliceerd in 1900. Publiek domein scan via Wikimedia Commons en het Arizona Memory Project; bijgesneden en samengesteld voor dit artikel.