Judith Love Cohen nam een technische uitdraai mee naar het ziekenhuis terwijl ze weeën had. Het probleem op het papier moest nog worden opgelost. Volgens het familieverhaal dat in het nalatenschapsverslag bewaard is gebleven, werkte ze het door, belde ze haar baas om te zeggen dat het klaar was, en bracht daarna het kind ter wereld dat later Jack Black zou worden.
Judith Love Cohen was een ruimtevaartingenieur wier werk verbonden was met Pioneer, Apollo en Hubble, waaronder het Abort-Guidance System waaraan haar familie toeschrijft dat het Apollo 13 veilig naar huis hielp brengen. Ze was ook de moeder van Jack Black, maar dat is slechts de vreemdste ingang tot een veel groter leven.
Haar zoon Neil Siegel schreef na haar dood in 2016 dat Cohen het Apollo-programma meestal als het hoogtepunt van haar carrière beschouwde. Toen Apollo 13 in de ruimte zwaar beschadigd raakte, schreef hij, “was het het Abort-Guidance System dat de astronauten veilig naar huis bracht.” Later bezochten de Apollo 13-astronauten de TRW-faciliteit in Redondo Beach om de mensen te bedanken die hadden geholpen die terugkeer mogelijk te maken, en Cohen was daarbij.[1]
De beroemde filmversie van Apollo 13 laat kijkers vooral achter met gezichten in Mission Control, koortsachtige berekeningen en een ruimtevaartuig dat in een reddingssloep verandert. Cohens verhaal wijst op een stiller deel van de redding: de jaren aan systeemwerk die waren gedaan voordat iemand wist welke schakelaar, welk circuit of welk navigatiepad ertoe zou doen. Tegen de tijd dat de noodsituatie zich voordeed, was de machinerie van overleven al ontworpen, bediscussieerd, getest en aangepast door ingenieurs wier namen zelden samen met die van de astronauten worden genoemd.
Een carrière gebouwd rond machines die moesten werken
Cohens ingenieurscarrière liep langs enkele van de meest herkenbare stukken hardware uit de Amerikaanse ruimtevaart. Ze werkte aan Pioneer-, Apollo- en Hubble-missies, en werd in 1959 gefotografeerd met een vroege Pioneer-ruimtesonde.[1] Later sloot ze haar ingenieurscarrière af als hoofd systeemtechniek voor de wetenschappelijke grondfaciliteit van de Hubble Space Telescope.[1]
Die breedte doet ertoe, omdat ze de schaal van het werk laat zien. Pioneer betekende machines de ruimte in sturen, steeds verder naar buiten. Apollo betekende mensen door gevaar heen navigeren. Hubble betekende de grondsystemen bouwen voor een van de belangrijkste wetenschappelijke instrumenten die ooit boven de atmosfeer zijn geplaatst. Cohens naam wordt vaak herontdekt vanwege haar beroemde zoon, maar het dossier trekt de blik steeds terug naar consoles, ruimtevaartuigen, functieomschrijvingen en kamers vol ingenieurs.
Volgens het door Kottke verzamelde verslag was ze ook balletdanseres geweest bij de New York Metropolitan Opera Ballet Company, en later werd ze auteur en uitgever.[1] De vorm van haar leven is bijna absurd compact: ballet, ruimtevaartuigen, hervormingen op de werkvloer, kinderboeken, Apollo 13, Hubble, Jack Black. Elk afzonderlijk onderdeel had al een biografische voetnoot kunnen opleveren. Samen maken ze het gebruikelijke etiket “moeder van een beroemdheid” pijnlijk ontoereikend.
Het probleem dat ze na haar ingenieurswerk bleef oplossen
Tijdens haar ingenieurscarrière, schreef Siegel, zette Cohen zich krachtig in voor een betere behandeling van vrouwen op de werkvloer. Hij schreef haar mede toe dat ze hielp praktijken te creëren die nu vanzelfsprekend klinken, zoals het intern publiceren van vacatures binnen een bedrijf zodat iedereen kon solliciteren, en het opstellen van formele functieomschrijvingen voor banen.[1] Dat zijn droge kantoormechanismen, totdat je je het alternatief voorstelt: kansen die stilletjes via gesloten netwerken bewegen, waarbij vrouwen pas te laat ontdekken dat er überhaupt een deur was geweest.
Na haar pensionering als ingenieur richtte Cohen zich op een ander ontbrekend systeem. Ze was gefrustreerd door het gebrek aan vrouwelijke rolmodellen voor meisjes die geïnteresseerd waren in wetenschap, wiskunde en technologie, en daarom schreef en publiceerde ze boeken over vrouwen in STEM en over milieubewustzijn.[1] Een profiel uit 1999 in de Los Angeles Times, geciteerd door Kottke, beschreef een reeks van 11 boeken met vrouwelijke professionals, zoals een paleontoloog, een egyptoloog en een marien bioloog.[1]
Haar eerste boek, gepubliceerd in 1991, heette You Can Be a Woman Engineer. Het volgde haar weg van een meisje dat nog nooit van vrouwelijke ingenieurs had gehoord naar een vrouw die leidinggaf aan een team ingenieurs bij het ontwerp voor NASA’s Hubble Space Telescope, aldus het aangehaalde profiel.[1] Cohen legde het probleem helder uit: meisjes konden zich advocaten voorstellen omdat ze vrouwelijke advocaten op televisie en in het nieuws zagen, maar wetenschappers bleven grotendeels onzichtbaar.[1]
De uitdraai in het ziekenhuis is het deel dat mensen blijven herhalen omdat het zo filmisch is: een vrouw met weeën, een onopgelost technisch probleem, een telefoontje naar de baas, een baby die een filmster wordt. Maar het beeld dat langer blijft hangen, is misschien Cohen naast vroege ruimtesondes, en later vrouwen in de wetenschap een plek gevend in boeken, zodat een meisje die mogelijkheid niet helemaal zelf hoefde uit te vinden.
