Gavin Trethewey kreeg zijn maanmissie slechts enkele dagen voor de landing. Hij was 29, een ervaren piloot van de Royal New Zealand Air Force in Ohakea, en de taak had niets te maken met het verlaten van de aarde. Hem en navigator Mike Hill werd verteld om met een Canberra-bommenwerper naar Sydney te vliegen, te wachten op een videoband, deze in het vliegtuig te gooien en naar Wellington te brengen vóór het 19:30-nieuws.[1]

Nieuw-Zeeland had in 1969 geen satellietgrondstation, dus huurde de omroep een luchtmachtbommenwerper in om Apollo 11-maanwandelingbeelden van Sydney naar Wellington te haasten. De band landde ongeveer een half uur voor uitzendtijd.[1]

In 1969 konden Nieuw-Zeelanders de maanlanding op de radio horen, maar live televisie moest geografie gehoorzamen. De New Zealand Broadcasting Corporation ontving internationale nieuwsbanden normaal gesproken via Sydney en vloog deze vervolgens met commerciële diensten over de Tasman voor uitzending de volgende dag.[1] Apollo 11 liet die routine plotseling belachelijk aanvoelen. Een land kon naar de geschiedenis luisteren terwijl het gebeurde, en vervolgens wachten tot het beeld als vracht arriveerde.

Op de luchthaven van Sydney wachtten Trethewey en Hill in een kleine operatiekamer terwijl de maanwandeling de Australische schermen bereikte via een relay-keten die al onder spanning stond.[1] Armstrong had de wandeling eerder dan gepland verplaatst. Parkes, Honeysuckle Creek en Goldstone ontvingen allemaal het maan-televisiesignaal, waarbij NASA koos tussen de bruikbare feeds naarmate de beelden binnenkwamen.[2]

Bij Parkes duwde slecht weer de schotel naar de rand van wat men wilde riskeren. Drie stations ontvingen het signaal, en de Australische feed liep via Sydney voordat een deel ervan naar Houston ging voor de internationale uitzending.[3] Bij Honeysuckle Creek hadden technici tijdelijke televisielinks gebouwd om beelden naar Canberra te transporteren, waarbij ze alle beschikbare apparatuur aanpasten omdat de permanente infrastructuur er nog niet was.[4]

De band arriveerde uiteindelijk vanuit de ABC-studio's in Gore Hill. Trethewey herinnerde zich de overdracht later in één eenvoudige zin: "Zodra de band arriveerde, gooiden we hem in het vliegtuig en vertrokken."[1] Douaneformaliteiten waren van tevoren geregeld. De politie stond klaar in Wellington. Het vliegtuig verliet Sydney rond 16:30 uur Nieuw-Zeelandse tijd en landde om 19:00 uur in Wellington, met de uitzending dertig minuten later gepland.[1]

Een videoband van 40 minuten haalde het avondbulletin, en het object is nog steeds wonderlijk buiten proportie met de gebeurtenis die het droeg. Apollo 11 behoorde toe aan schotels, missiecontrolelussen en een ruimtevaartuig meer dan 200.000 mijl ver weg. Voor Nieuw-Zeelandse kijkers die avond behoorde het ook toe aan een metalen bus in de handen van een piloot, een bommenwerper op een televisieklus, en een politiewagen die naar de studio racete met de Maan op de achterbank.[1]

Bronnen

  1. The World of Aviation, "Herinneringen aan de Apollo 11-maanlanding 50 jaar later"
  2. Parkes Observatory, "Op Adelaarsvleugels: Het Verhaal van de Parkes Apollo 11 Ondersteuning" introductie
  3. Parkes Observatory, "De Televisie-uitzendingen"
  4. Honeysuckle Creek Tracking Station, Verslag van Hamish Lindsay over de Apollo 11-missie