Een man die zakte voor de sollicitatietest van Thomas Edison, herinnerde zich genoeg van de vragen om ze aan verslaggevers te geven. Edison was op zoek naar werknemers die grote hoeveelheden informatie konden onthouden. Eén afgewezen sollicitant demonstreerde prompt een toepassing voor die vaardigheid die de werkgever alle reden had om te betreuren.[1][2]

Tot de vragen die de man zich herinnerde behoorden de spanning die op trams werd gebruikt, de fabricage van zwavelzuur en de oorzaken van getijden. Een sollicitant moest ook Kopenhagen en Mantsjoerije kunnen lokaliseren en een land behalve Australië noemen waar kangoeroes leven. Volgens het verslag van de Saturday Evening Post overtroffen de vragenlijsten meestal 140 vragen en varieerden ze per functie. Technische en zakelijke vragen besloegen slechts een deel van de pagina; de meeste testten algemene kennis.[2]

Sollicitanten schreven hun antwoorden onder de vragen, zonder meerkeuzeopties om een terughoudend geheugen op te frissen. De online versie die door de National Park Service wordt aangeboden, is milder: stagiairs pasten in 1998 geselecteerde vragen aan in meerkeuzevorm. De sollicitanten van Edison moesten zelf het antwoord geven.[1] Ze konden een ingenieursopleiding meebrengen naar het examen en toch de aardrijkskundige vragen leeg laten.

Theodore Edison was een begaafde student aan het Massachusetts Institute of Technology toen hij zakte voor de test van zijn vader, zo blijkt uit de gegevens van de Park Service. Zijn vader had slechts enkele maanden school gelopen. De moeder van Edison leerde hem lezen, schrijven en rekenen, en hij leerde zichzelf verder door middel van boeken.[1][3] Wanneer afgestudeerden werk kwamen zoeken, wilde hij weten wat ze buiten hun cursussen hadden opgestoken. Hij geloofde dat mensen die veel verschillende dingen konden onthouden, snelle zakelijke beslissingen zouden nemen.[1][2]

Op 11 mei 1921 verschenen er bezwaren tegen de vragenlijst in de New York Times. Zoals de Post verhaalt, vroegen critici zich af wat deze verzameling van diverse feiten een werkgever kon vertellen over het redeneervermogen van een ervaren ingenieur. De redacteuren van de Post namen het de volgende maand voor Edison op. Zij verwelkomden een werkgever die op zoek was naar tekenen van leren buiten het klaslokaal.[2] Nu de vragen circuleerden, konden lezers de aanstellingsregel zelf onderzoeken, één ongemakkelijke vraag tegelijk.

Albert Einstein stuitte op een lijst met de herinnerde vragen tijdens zijn bezoek aan Boston in 1921. Gevraagd naar de snelheid van het geluid, gaf hij toe dat hij het niet wist. Volgens het verslag van de Post zei hij dat hij zijn geheugen niet belastte met feiten die hij gemakkelijk in een leerboek kon vinden.[2] Edison wilde een antwoord dat onmiddellijk beschikbaar was; Einstein was bereid om naar een boek te grijpen.

De New York Times drukte zowel de antwoorden als de vragen af, volgens de Park Service. Edison moest zijn test meer dan eens wijzigen.[1] De afgewezen sollicitant had genoeg van het examen in zijn geheugen meegenomen om het in de kranten te helpen plaatsen. De volgende sollicitanten konden arriveren nadat ze zowel de vragen als de antwoorden hadden gelezen. Edison had nieuwe vragen nodig.

Bronnen

  1. National Park Service: De Edison Test
  2. The Saturday Evening Post: Zou u slagen voor de sollicitatietest van Thomas Edison?
  3. National Park Service: Edison Biografie

Foto: Thomas Edison, circa 1922. Louis Bachrach / Bachrach Studios, Library of Congress; restauratie door Michel Vuijlsteke. Publiek domein, via Wikimedia Commons.